Programi: Arti i meditimit

Prezantues: Doktor Xhasim Mutaua

Tema e episodit: Meditimi rreth bagëtive

Selam alejkum.

Ju urojmë rishtazi mirë se keni ardhur në këtë episod të ri të programit tuaj “Arti i Meditimit”.

Tema e episodit tonë të sotëm është “Meditimi rreth bagëtive”.

Bagëtitë janë bërë një pjesë e pandashme e jetës sonë dhe jeta e njeriut do të ishte e varfër dhe e brishtë, për të mos thënë edhe e pamundur pa bagëtitë. Prej tyre njeriu përfiton sëtepërmi.

Kafshët në përgjithësi janë nga gjërat që e lidhin njeriun me Krijuesin e tij.

Allahu krijoi njeriun, bimësinë dhe botën shtazore, tokën dhe relievin e larmishëm të saj që formohet nga luginat, fushat, ultësirat, malet dhe kodrat.

Lypset që ne të meditojmë lidhur me të gjitha këto krijesa të Allahut të Lavdishëm dhe Lartmadhërishëm, prej të cilave janë edhe bagëtitë.

Nga bagëtitë, në këtë episod, e kemi fjalën më në veçanti për dhentë...

Profeti Muhamed -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të- përcjell në një transmetim të tij se: "Nuk ka patur asnjë profet përveçse ka qenë bari dhensh”. Sahabet fisnikë -Allahu qoftë i kënaqur me të- e pyetën Profetin -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të-: “Edhe ti o i Dërguar i Allahut? Profeti u përgjigj: “Edhe unë.”

Pra vetë Profeti Muhamed -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të- ka qenë bari dhensh dhe në fakt nuk ka patur asnjë profet që të mos ketë qenë bari dhensh. Kjo pasi kujdesi për dhentë është një shkollë e madhe pjesë e të cilës qenë të gjithë profetët. Prandaj kur lexojmë në biografinë proetike gjejmë se Profeti -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të- ka qenë bari dhensh dy herë; herën e parë kur ishte i vogël teksa jetonte tek Fisi Benu Sead, asokohe ai i ruante dhentë me një nga vëllezërit e tij të gjirit; ndërsa hera e dytë në të cilën Profeti -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të- ishte bari dhensh ka qenë kur gjendej në Meke dhe dhentë i ruante në disa pllaja aty pranë Mekes.

Ky është një realitet që duhet ditur dhe në të duhet medituar thellë, ruajtja e dhenve është një shkollë ku çdo profet ka hyrë.

Nëse do qëndrosh, ndjekësh të ecurin e tyre dhe do hetosh dhentë nga afër; atëherë do nxjerrësh shumë konkluzione inetersante. Vihet re për shembull, se qëndrimi i tyre dhe drejtimi, kur ato zhvendosen apo kullosin, është unik. Nuk ka ndonjë të mbetet në drejtim tjetër. Madje drejtimi i tyre i unifikuar ka të bëjë shumë me lindjen dhe perëndimin e diellit, ashtu që në agim ato kullosin në drejtim të perëndimit dhe në perëndim në drejtim të lindjes. Teksa kullosin dhe lëvizin në tufë, në mesin e tyre mbizotëron fryma e solidaritetit. Të vegjëlit ecin ngjatë nënës, orientohen në tufë tek kullotat e reja, nuk shtyhen e cyten. Të tilla janë tufat e dhenve.

Një gjë dihet mirë, se ruajtja e dhenve ka nevojë për durim; ruajtja dhe përkujdesja për dhentë ka nevojë për asketizëm, jetë të vrazhdë dhe për maturi; ndaj dhe kjo shkollë ka patur vendin e saj në historitë dhe ngjarjet njerëzore.

Ismaili -paqja e Allahut qoftë mbi të- ishte dashi i sakrificës, dhe për shlyerjen e barrës së sakrificës nga Ismaili -paqja e Allahut qoftë mbi të-, vetë Zoti i botërave zbriti një dash nga qielli.

Specia e dhenve është një specie e lashtë që daton në hershmëritë e jetës në tokë.

Të gjithë ne e dimë historinë e Musiat -paqja e Allahut qoftë mbi të- me dhentë, sesi punoi bari dhensh për një periudhë realtivisht të gjatë kohore sipas marrëveshjes së bërë, plot dhjetë vjet. Ishte kjo punë dhjetë vjeçare në shërbim të deleve paja që ai po përgatiste që të martohej me një nga vazjat e pronarit të deleve me të cilin ishte përmbushur marrëveshja në fjalë. Sërisht fakti se Musai -paqja e Allahut qoftë mbi të- qe lidhur ngushtë me ruajtjen e dhenve del qartë në pah në fjalën e Allahut të Lartësuar: “O Musa, ç'është ajo gjë që ke në të djathtën tënde? Ai (Musai) tha: "Është shkopi im mbi të cilin mbahem, dhe me të u shkund (gjethe drunjsh) dhenve të mia...” [20:17-18] Pra shikoni sesi Musai -paqja e Allahut qoftë mbi të- e përdorte shkopin e tij në dobi të dhenve të tij.

Gjithashtu shumë prej nesh kanë dëgjuar për historinë e Daudit -paqja e Allahut qoftë mbi të- kur i erdhën dy personat të gjykonte midis tyre; njëri prej tyre kishte nëntëdhjetëenëntë dhen dhe tjetri kishte një të vetme. Grindja e tyre, të cilën ata erdhën dhe ia treguan Daudit -paqja e Allahut qoftë mbi të-, qëndronte në faktin se ai që kishte nëntëdhjetëenëntë dhen i kishte kërkuar tjetrit që kishte vetëm një, që t’ia bashkangjiste atë nëntëdhjetëenëntë dhenve të tija; si puna e një kompania me dy aksioner ku njëri posedon nëntëdhjetëenëntë aksione dhe tjetri posedon një të vetëm, dhe ai që posedon sasinë prej nëntëdhjetëenëntë njësishë don t’a bëjë të tijin edhe aksionin e vetëm të mbetur. Daudi iu kthye atij që kishte një dele të vetme dhe i tha, nuk është e drejtë kërkesa e tij që delen tënde t’ia bashkangjisë atyre të tijave. Me fjalë të tjera i tha tjetrit, ti ke nëntëdhjetëenëntë dele dhe do edhe atë një të vetme që ai tjetri ka; kjo nuk shkon.

Realiteti është se ne duhet që të reflektojmë karshi këtyre historive, personazh të të cilëve janë jo paqëllim pikërisht delet, dhe kjo për faktin se qenia e tyre është krijuar e tillë që përcjell mesazh vërtet të rëndësishëm për sojin njerëzor.

Duhet medituar gjithashtu në faktin sesi këto bagëti janë burimi i ushqimit tonë të shijshëm dhe me vlera të patjetërsueshme vitale si përmes mishit të tyre ashtu edhe përmes qumështit të tyre; pa harruar vlerën e leshit të tyre... Madje njeriu diti të përfitoj edhe prej jashtëqitjes së tyre.

Nëse ulesh të meditosh mbi dhentë do gjesh se specia e tyre është natyrizuar e tillë që përcjell tek medituesi vlera vërtetë të mëdha. Prej këtyre vlerave është fakti se ruajtja dhe përkujdesi për ta e bën njeriun të përfitoj shumë dhunti dhe vlera të dobishme shpirtërore të patjetërsueshme; madje aq të mëdha dhe të patjetërsueshme janë vlerat që përftohen saqë nuk pati asnjë profet që të mos edukohej përmes kësaj shkolle... Prej këtyre vlerave përmendim ato të jetës së thjeshtë, asketizmit, maturisë; gjë kjo që shihet qartë tek bariu i dhenve, sesi ai që nga agu i ditës e deri në perëndim të saj bën durim dhe shëtit qetësish dhentë e tij kullotë më kullotë. Mendimi i tij dhe angazhimi i tij është i qetë... Jeta e tij është e qetë dhe modeste... Sjelljet e tij janë tërësisht nën efektin e qetësisë së tufës për të cilën ai kujdeset...

Nëse do t’i hedhim një vështrim personave me jetëgjatësinë më të madhe në nivel botëror, do gjejmë emrin e një japonezi i cili jetoi 113 vjetë, një holandezi që jetoi 112 vjetë, përkrah rasteve të tjera të shumta nën këtë rang jetëgjatësie; raste për të cilat studimet nxorrën se atributi i përbashkët i gjithë këtyre personave që jetuan kaq gjatë ishte falja, toleranca, zemërmirësia, maturia, durimi dhe jeta e thjeshtë; teksa të gjitha këto cilësi janë cilësi të cilat bariut pa kuptuar ia dhuron tufa e tij e dhenve për të cilën ai kujdeset. Ndaj dhe barinjtë i gjen njerëzit që natyrshëm i posedojnë këto cilësi aq të vështira për t’ua arrirë nga pjesa tjetër e njerëzve; ata posedojnë pra cilësinë e faljes, tolerancës, zemërmirësisë, maturisë, durimit dhe thjeshtësisë. Kuptohet pra se ku qëndron sekreti i faktit që nuk ka patur asnjë profet përvese e ai ka qenë bari, nisur nga vlerat me të cilat e tillë gjë pasuron...

Mjafton të shohësh një herë të vetme në panoramën që sundon tufën teksa kullot, përfshirë malet përqark, qiellin e mrekullueshëm përsipër, pllajat e gjëra; dhe ndërkaq qetësohesh; stimulohesh të meditosh dhe mendosh; prandaj -e ritheksojmë- nuk pati profet e të mos ruante bagëtitë... Vërtet që ruajtja e dhenve t’a stimulon shtimin e besimit, freskimin dhe ripërtëritjen e tij; e bënë njeriun më të ndjeshëm, më meditues, më mendues; gjë që për pasojë i shërben shtimit të besimit...

Teksa sodit tufën e dhenve shikon se vetë ngjyra e tufës është e sinkronizuar dhe përshtatur shumë bukur në telajon e panoramës së gjallë që të del parasysh...

Teksa sodit sesi disa prej deleve rrinë ulur teksa disa të tjera kullosin të vjen ndërmend procesi i ripërtypjes tek ky soj i gjallesave që ka krijuar i Madhi Zot. Kullotja e tyre është një tip depozitimi i ushqimit që rezervohet përsosmërisht në parastomak dhe që pas kullotjes nga aty ushqimi i depozituar del dhe ripërtypet... Kjo është evidente për bagëtitë, ndërkohë që njeriu procedon në një strukturë të tillë fiziologjike ku të ushqyerit e tij bëhet evident përmes një përtypje të vetme paçka se shumë prej tyre e rëndojnë stomakun e brishtë i cili vetëm një përtypje mund të përballojë... Prandaj e gjejmë Profetin -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të- t’a përshkruaj besimtarin se atij i duhet të ngop një stomak, kurse jobesimtarit i duhet të ngopë disa stomakë... Edhe në këtë krahasim nëse meditojmë gjejmë çfarë mund të shërbejë si stimulim i sjelljeve tona, qoftë edhe të atyre të karakterit human fiziologjik që kanë të bëjnë me të ushqyerin...

Një tjetër vlerë morale që të dhuron ky profesion fisnik është besnikëria e pashtirur; ashtu që bariu po të donte të abuzonte me tufën e tij do të abuzonte kur të donte, porse e vërteta është se barinjtë janë njerëzit më besnik, dhe kjo sepse ata jetojnë në një mjedis dhe situatë që stimulon besnikëri, në një mjedis ku veç tyre dhe Krijuesit nuk gjendet askush tjetër. Bariu ka dorë të lirë të abuzojë me të mirat e bagëtive, mishin apo qumështin e tyre; por siç thamë, vetë qenia e tij në një mjedis ku çdo gjë të bën të meditosh rreth Krijuesit, e bën bariun të ketë frikë dhe ndrojtje prej Tij dhe të tregohet njeri besnik. Bariu më mirë, shpesh, gjatë dhe më me imtësi se çdokush tjetër dëshmon sesi Krijuesi bën ndërrimin e natës me ditën. Shenjat e Zotit që e rrethojnë nga të katër anët i forcojnë atij besimin i cili një prej vlerave të tij më të mëdha dhe të patjetërsueshme ka besën.

Sa cekëm hedh dritë në fakt, vetëm lidhur me disa prej vlerave të çmuara që përçon dhe skalit puna baritore; prandaj -e ritheksojmë- nuk pati profet e të mos ruante bagëtitë...

Njeriu është shumë i nevojshëm që të meditojë, qoftë edhe për disa momente, të meditojmë rreth çdo gjëje; siç e pamë edhe ajo gjë që duket e rëndomtë ka ndikimin e saj të patjetërsueshëm në vlerat e paçmueshme të cilat i shërbejnë lumturisë së njeriut... Të meditojmë lidhur me kafshët, me bagëtitë, por ndërkohë të mos harrojmë të meditojmë edhe rreth vetvetes sonë ku na fton të meditojmë vetë Allahu i Lartësuar duke n’a thënë në Kuran: “Edhe në vetet tuaja, a nuk po vështroni?!”

Pastaj lypset të meditojmë edhe subjektet: historitë, ngjarjet dhe pozicionimet e ndryshme në të cilat ne ose të tjerët jemi vënë dhe vazhdojmë të vihemi. Të meditojmë tek dobitë e patjetërsueshme të adhurimeve! Të meditojmë rreth gjithë kësaj, pasi meditimi ka rolin e vet të patjetërsueshëm në shtimin e besimit, në përforcimin e lidhjeve tona njerëzore me Zotin tonë...

E pra arti i meditimit mbi situatat dhe gjërat që n’a rrethojnë, është një adhurim i harruar të cilin jemi shumë të nevojshëm t’a ripërtërijmë sot.