Maruf Kurkhi (fëmijë musliman me prind jomusliman)

Biografia personale e Maruf Kurkhiut

Rreth përmendjes së emrit dhe përkatësisë së tij

Përsa i përket emrit, ai është Maruf

Ndërsa pseudonimi i tij është Ebu Mahfudh, thuhet edhe Ebul Hasen. Ndërsa emri i të jatit është Fejruzan, thuhet edhe Fejruz, dhe thuhet edhe Ali; ai e ka prejardhjen nga Kurkhi i Bagdatit,- kështu është prononsuar Ebu Bekër el Khatibi..

Muhamed ibn Nasri na ka treguar në adresë të Muhamed ibn Tahirit el Hafidhit që ka thënë: E kam dëgjuar Khalef el Kurkhun të thotë: “Ne jemi prej Kurkhëve të Bexhidit, prej saj është edhe Marufi, shtëpia e tij njihet e vizitohet edhe sot”.

Dikush prej dijetarëve ka thënë: “Një ditë prej ditësh mu kujtua emri i Marufit dhe pseudonimi i tij dhe ndjeva admirim, thashë: Lëre Ebu Mahfudhin të jetë maruf-i shquar, për tu tubuar mes të dyjave”.

Na ka treguar Ebu Mensuri Abdurahman ibn Muhamed Kazazi, që ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër Ahmed ibn Aliu ibn Thebit el Khatibi që ka thënë: Na ka treguar Ahmed ibn Umer ibn Ruh Nehruni dhe Muhamed ibn Husejn el Xheziriu, që kanë thënë: Na ka treguar el Meafi ibn Zekeria që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Jahja Suliu që ka thënë: Na ka treguar el Galabiu që ka thënë: Na ka treguar Ibn Aishe që ka thënë: “Një burrë e quajti fëmijën e tij Maruf dhe i vuri pseudonimin Ebul Hasen. Kur u rrit i tha: O djaloshi im, të quajta Maruf-Mirush, dhe pseudonimin t’a vura Ebul Hasen (babai i të mirës) që të t’a bëj të pëlqyeshëm çfarë të emërtova dhe çfarë të vura pseudonim”.

Na ka treguar Ebu Mensur Kazazi që ka thënë: Na ka treguar Ahmed ibn Ali ibn Thebiti që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Ahmed ibn Rizk që ka thënë: E kam dëgjuar Ebu Bekër Muhamed ibnul Hasenin el Mukriun Nekashin i cili u pyet për Maruf Kurkhiun dhe tha: Kam dëgjuar Idris ibn Abdul Kerimin që tha: “Ai është Maruf ibn Fejruzani, mes meje dhe tij ekziston një lidhje gjaku, i jati i tij ishte i besimit sabi-in prej banorëve të Nehrabanit nga fshatrat e Uasitit. Kur qe i vogël Marufi falej me sabijtë, ju paraqit të jatit Islami gjë për të cilën ai e porositi atë”.

“Manakib Maruf el Kurkhi ue Ekhberuhu” – përpilim i Abdurahman ibn Ali ibnul Xheuziut – fq.45-50

Çfarë përmendet lidhur me islamizimin dhe rritjen e tij

Ka thënë na ka treguar im atë që ka thënë: Kam dëgjuar Ebu Ali Dekakin që ka thënë: “Dy prindërit e Marufit ishin të krishterë dhe Marufin ia dorëzuan edukatorit të tyre që ishte sabi-in. Edukatori i thoshte atij: Thuaj: “I treti i treshes (trinitetin)”. Marufi i thotë: Ai në fakt është Një, kështu një ditë prej ditësh mësuesi e rrahu keq prandaj Marufi iku. Dy prindërit e tij thanë: Ah sikur të na kthehet dhe ne do i përshtatemi në çdo fe që të dojë.

Më pas Marufi e pranoi islamin nëpërmjet Ibn Musa Ridaut, u kthye tek shtëpia dhe trokiti derën, iu tha: Kush është? Tha: Marufi. I thanë: Në ç’fe je? Tha: Në fenë e natyrshmërisë? Dhe edhe dy prindërit e tij u bënë muslimanë”.

Na ka treguar Umar ibn Dhufri që ka thënë: Na ka treguar Xhafer ibn Ahmed ibn Atau që ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz ibn Aliu që ka thënë: Na ka treguar Ali ibn Abdullah ibn Xhehdami që ka thënë: Më ka folur Ahmed ibn Atau që ka thënë: Më ka treguar Ebu Salih Abdullah ibn Salihu që ka thënë: “Ebu Mahfudhit i kish dalë në pahë Allahu (se duhej zgjedhur) që kur ishte sabi-in”.

Përmendet se i vëllai, Isa, ka thënë: Unë dhe im vëlla Marufi ishim me Librin dhe ishim të krishterë. Mësuesi i mësonte të vegjëlit: Ati dhe biri. Marufi bërtiste dhe thoshte: Ai (Zoti) është Një Një, gjë për të cilën mësuesi e godiste fortë derisa një ditë e goditi rëndë dhe ai i iku. E jëma qante dhe thoshte: Nëse Allahu ma kthen tim bir Marufin do e pasojmë në cilën fe që të jetë. Marufi i erdhi asaj pas shumë e shumë vitesh dhe ajo i tha: O djaloshi im, në ç’fe je? I tha: Jam në fenë e Allahut, Islamin: Dëshmoj se La ilahe il Allah-Nuk meriton të adhurohet vetëmse Allahu dhe dëshmoj se Muhamed rasulullah-Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Pas kësaj ime më e pranoi Islamin dhe e pranuam edhe të gjithë ne.

Na ka treguar Abdulmunim ibn Abdulkerim ibn Heuzeni që ka thënë: Na ka treguar im atë që ka thënë: Kam dëgjuar Muhamed ibnul Husejnin që tha: Kam dëgjuar Muhamed ibn Abdullah Razin.

Tha: Kam dëgjuar Ali ibn Muhamed Delalin që tha: Kam dëgjuar Muhamed ibnul Husejnin që tha: Kam dëgjuar tim atë që tha: “E pashë Marufin në gjumë pasi vdiq dhe i thashë: Ç’bëri Allahu me ty? Tha: Më fali. I thashë: Nisur nga asketizmi dhe përkushtimi? Tha: Jo, por ngaqë e pranova këshillën e Ibn Semekut dhe ngaqë qeshë pandarë i varfër si dhe nga dashuria që kisha për të varfërit”.

Këshilla e Ibn Semekut është sipas asaj që thotë Marufi: “Qeshë kalimtar në Kufe dhe qëndrova tek një burrë që i thuhej Ibn Semek teksa po i këshillonte njerëzit. Ndër të tjera ai tha: Kush i shmanget Allahut i tëri, të tillit Allahu do t’i shmanget krejtësisht. Atij që vjen tek Allahu me zemrën e tij, Allahu do t’i vijë me mëshirën e Tij dhe do t’i vijë me mbarë fytyrat e krijesave... Kush është herë herë atë Allahu do t’a mëshirojë ndonjë herë (çfarëdo). Fjala e tij më ra në zemër, dhe iu drejtova Allahut duke lënë tërësisht gjendjen në të cilën isha”.

“Manakib Maruf el Kurkhi ue Ekhberuhu” – përpilim i Abdurahman ibn Ali ibnul Xheuyiut – fq.50-54

Lidhur me akiden-bindjen e tij

Na ka treguar Muhamed ibn Nasri që ka thënë: Na ka treguar Ebu Muhamed Abdulmelik ibn Muhamed el Buzgani që ka thënë: Na ka treguar Ali ibn Umar Kazuni, na ka treguar Jusuf ibn Umar Kaueshi që ka thënë: I kam lexuar Muhamed ibn Mukhaled Atarit që i kam thënë: Të ka treguar Ahmed ibn Muhamed el Eshkari që ka thënë: Na ka treguar Isak ibn Daudi që ka thënë: Më ka treguar Ebu Xhaferi që ka thënë: Kam dëgjuar Jakubin djalin e vëllait të Marufit që ka thënë: “E kam dëgjuar xhaxhanë tim Marufin që teksa iu përmend puna e Kuranit tha: O Allah shpëtim, Kurani është fjala e Allahut, nuk është i krijuar”.

“Manakib Maruf el Kurkhi ue Ekhberuhu” – përpilim i Abdurahman ibn Ali ibnul Xheuyiut – fq.55-56

Lidhur me lëvdatat e dijetarëve për të

Prej tyre:

1- Sufjan ibn Ujejne: 

Na ka treguar Ebu Seadet, Ahmed ibn Ahmed el Muetuekiliu dhe Ebu Mensur Abdurahman ibn Muhamed Kazazi që kanë thënë: Na ka treguar Ahmed ibn Ali ibn Thebiti që ka thënë: Na ka treguar El Husejn ibn Muhamed Kasim el Mekhzumiu që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Amër el Bekhteriu Razazi që ka thënë: Na ka thënë Jahja ibn Ebi Talibi që ka thënë: Kam dëgjuar Ismail ibn Shededin që ka thënë: Na tha Sugjen ibn Ujejne: Nga jeni? I thamë nga banorët e Bagdadit. Tha: Si është adhurimtari që keni në mesin tuaj? I thamë: Kush? Tha: Ebu Mahfudh Marufi. Thamë: Mirë. Tha: Do mbeten në mirësi banorët e atij qyteti sa të jetë ai mes tyre”.

Na ka treguar El Mahmeden Ibn Nasri, dhe Ibn Abdul Baki, që kanë thënë: Na ka treguar Hamd Muhamed ibn Ahmedi, na ka treguar Ebu Naim Ahmed ibn Abdullahu.

Prej tyre është Abdul Ueheb el Uerak:

Na ka treguar Ebu Mensur Kazazi që ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër Ahmed ibn Ali ibn Thebiti që ka thënë: Më ka treguar El Ez-heriu që ka thënë: Na ka treguar Uthman ibn Amër el Imam që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Makhled që ka thënë: “Iu lexua Hasen ibn Abdul Uehebit, teksa unë po dëgjoja, tha: Kam dëgjuar tim atë të thotë: (Kanë thënë që Maruf Kurkhiu ecën mbi ujë, e nëse do më thuhej se ai ecën në ajër do t’a besoja)”.

Na ka lajmëruar Kazazi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Ali që ka thënë: Na ka lajmëruar El Ez-heriu që ka thënë: Na ka treguar Uthman ibn Amër që ka thënë: Na ka treguar Ibn Makhled që ka thënë: Na ka treguar Abdusamed ibn Hamidi që ka thënë: Kam dëgjuar Abdulueheb el Uerak të thotë: “Nuk kam parë më asket se Marufin dhe më të lavdëruar adhurues të përkushtuar se ai.

Na ka lajmëruar Ahmed ibn Ahmed el Muteuekeli, na ka treguar Muhamed ibn Nasiri që ka thënë: Na ka lajmëruar Muhamed ibn Abdulaziz el Berdhaiu që ka thënë: Na ka lajmëruar Ali ibn Muhamed ibn Uluije që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Ahmed ibn Bekeuejhi që ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër ibn Ubejdi që ka thënë: Më ka treguar Muhamed ibnul Husejni që ka thënë: Më ka treguar Zejd el Humejriu që ka thënë: Më ka thënë murgu Theubani: Ma tregoni atë Marufin tuaj të mirën e të cilit e përmendni aq shumë...! U nisa dhe ai ishte bashkë me mua në kërkim të Marufit, kur ja, na takoi Ebu Mahfudhi (Marufi) teksa po zbriste nga xhamia e tij. I dhashë selam dhe i thashë: Ky ka ardhur të bëjë me ty një marrëveshje dhe të të japë selam. Marufi i tha atij: Si është vlera e Islamit tek ju? Tha: Është e madhe. Marufi i tha: O murg, ajo për Allahun tek Allahu është më e madhe. Pastaj Marufi lexoi: {Feja tek Allahu është Islami}, deri në plotësim të ajetit. Pastaj tha: O murg, hyr në Islam. Ti je në të drejtën, erdhe me këmbët e tua të na japësh selam. Murgu shpërtheu në lot, pastaj tha: Fjalët e tua zunë vend në zemrën time. Pastaj u bë musliman dhe ikëm. Kur u anuam murgu më tha: O Zejd! Nuk shoh të ketë pas këtij personi më të mirë në tokë, e sa për këtë, ka vdekur nëna e kujt do t’i ngjaj atij...”.

Na ka treguar Ibrahim ibn Abdullahi që ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Isaku që ka thënë: Na ka treguar Jahja ibn Ebi Talibi që ka thënë: Kam dëgjuar Ismail ibn Shidedin kumtuesin të thotë: Na ka thënë Sufjan ibn Ujejne: “Nga jeni ju? Thamë: Nga banorët e Bagdadit. Tha: Si po ja çon ai adhurimtari? Thamë: Kush? Tha: Marufi. Do vazhdoni të keni mirësi sa të jetë në mesin tuaj”.

2- Ahmed ibn Hanbeli:

Na ka lajmëruar Ebu Bekër Muhamed ibn Abdullah ibn Hubejbi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ali ibn Ebi Sadiku që ka thënë: Na ka lajmëruar Ebu Abdullahu Muhamed ibn Bekeuejhi që ka thënë: Kam dëgjuar Abdullah ibn Alkanin që ka thënë: Kam dëgjuar Ahmed ibnul Ale el Bagdadiun të thotë: Kam dëgjuar Abdullah ibnu Ahmed ibn Hanbelin të thotë: “Rrodhi përmendja e Maruf el Kurkhiut në kuvendin e tim eti, dhe një prej xhematit tha: Ai ka pak dije. Babai im ia preu: Përmbahu -Allahu të faltë- a duhet dija përveçse për të arritur çfarë arriti Marufi”.

Na ka lajmëruar Abdurahman ibn Muhamed el Kazazi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Ali ibn Thebiti që ka thënë: Na ka lajmëruar Ismail ibn Ahmed el Hujariu që ka thënë: Na ka lajmëruar Muhamed ibnul Husejn Sulemiu që ka thënë: Kam dëgjuar Abduluahid ibn Ebu Bekrin të thotë: Kam dëgjuar Abdulaziz ibn Mensurin të thotë: Kam dëgjuar gjyshin tim të thotë: “Kam qenë tek Ahmed ibn Hanbeli kur në kuvendin e tij u përmend puna e Maruf Kurkhiut dhe dikush nga të pranishmit tha: Ai ka pak dije... Ndërkaq Ahmedi i tha: Përmbahu -Allahu të faltë- a synohet nga dija përveçse çfarë arriti Marufi”.

Na ka lajmëruar Abdurahmani që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Aliu që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Umar ibn Ruh Nehreuani dhe Muhamed ibnul Husejn el Xhezariu që kanë thënë: Na ka treguar El Muafi ibn Zekeria el Xheriri që ka thënë: Është treguar në adresë të Abdullah ibn Ahmed ibn Hanbelit se ka thënë: “I thashë tim eti, a ka poseduar Marufi diç prej diturisë? Tha: O djaloshi im, ai posedonte kokën e diturisë, ndrojtjen nga Allahu”.

Bishër ibnul Harithi:

Ka thënë: Është treguar në adresë të Ebul Hasenit Ali ibn [Umarit] Kazuinit që ka thënë: Na ka treguar Jusuf ibn Umari Kauasi që ka thënë: Na ka treguar Ibrahim ibn Abdullah Misriu që ka thënë: Na ka treguar Khashnemi që ka thënë: Hyri Ebu Nasër Temeri tek daja im, domethënë: Bishër ibnul Harithi – të cilit i tha: Ku ishe? Tha: Tek Marufi. I tha: Për çfarë gjëje e pyete? I tha atij (e pyeta): O Ebu Mahfudh. Më ka arritur se ti i frokuenton gostitë dhe hanë prej të mirave. Më tha: Po. I thashë: Po përse? Më tha: Vëllai im, unë jam miku i Allahut të Lavdishëm dhe Lartmadhërishëm, me çfarë të më ushqejë unë ushqehem. Ebu Nasri i tha Bishrit: Të kam dëgjuar të thuash: Njoh një burrë që ia ka patur ënda të hajë banxhana (lloj ushqimi) për kaq e kaq vite (por s’e ka ngrënë atë nga asketizmi). Teksa Marufi hanë nga të mirat? Ndërkaq Bishri i tha Ebu Nasër Temerit: Im vëlla Marufi hanë me gjërësinë e njohjes dhe unë privohem me përmbajtjen e devocionit.

Lidhur me përmendjen e sëmundjes së tij

Na ka lajmëruar Muhamedani, Ibn Nasri dhe Ibn Abdul Baki që kanë thënë: Na ka lajmëruar Hamd ibn Ahmedi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ebu Naim el Hafidhi që ka thënë: Kam dëgjuar Ebul Hasen ibn Muksimin të thotë: Kam dëgjuar Ebu Mukatilin Muhamed ibn Shuxhain të thotë: Kam dëgjuar Ebu Bekër Zuxhaxhin të thotë: Iu tha Maruf el Kurkhiut në sëmundjen e tij lër testamentin, tha: “Kur të vdes këtë këmishë timen jepeni sadaka, pasi dua të dalë nga dynjaja i zhveshur, ashtu sikurse hyra në dynja i zhveshur”.

“Manakib Maruf el Kurkhi ue Akhberuhu” – Përpilimi Abdurahman ibn Ali ibnul Xheuziu – fq: 179

Konteksti i historisë së vdekjes

Na ka lajmëruar Ebu Mensur Kazazi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ebu Bekër Ahmed ibn Ali ibn Thebiti që ka thënë: Na ka lajmëruar Ebu Jeale Ahmed ibn Abduluahid el Uekili që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Muhamed ibn Umrani që ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër el Axhuzi që ka thënë: Kam dëgjuar Thealeben të thotë: “Maruf el Kurkhi vdiq në vitin dyqind”.

Na ka lajmëruar Ibn Nasri që ka thënë: Na ka lajmëruar ibn Abdulxhabari që ka thënë: Na ka lajmëruar Muhamed ibn Abduluahid ibn Xhaferi që ka thënë: Na ka lajmëruar Muhamed ibnul Abasi Khazazi që ka thënë: Na ka treguar Ebul Hasen ibnul Munedi që ka thënë: Kam dëgjuar gjyshin tim të thotë: Ishim tek Ebu Nadri në vitin dyqind duke dëgjuar atë kur erdhi një burrë dhe tha: Allahu t’a shtoftë shpërblimin lidhur me tët vëlla Marufin, gjë të cilën e mori shumë për të madhe. Më tej thanë: Ngrihuni dhe u ngritëm për te xhenazeja e tij”.

Më ka lajmëruar El Kazazi që ka thënë: Na ka lajmëruar Ahmed ibn Aliu që ka thënë: Më ka lajmëruar El Ez’heriu që ka thënë: Na ka lajmëruar Ebu Umar ibn Hajauije, nga Muhamed ibn Makhledi që ka thënë: Kam dëgjuar Abdurazak ibn Mensurin të thotë: Në dyqindenjëshin, në të vdiq Maruf el Khurkiu”.

Ndryshimi fetar (trajtuar) në Kuranin Fisnik

Ka thënë Allahu i Lartësuar: {Përkujtoju (o i Dërguar) kur Ibrahimi i tha babait të vet Azerit: "A statuja (idhuj) adhuron për zota? Unë po të shoh ty dhe popullin tënd në një humbje të sigurt.} Enam/74

Ka thënë i Lartësuari: {Edhe lutja e Ibrahimit për babain e vet nuk ishte tjetër, pos për shkak të një premtimi që ia pat premtuar atij, e kur iu bë e qartë se ai është armik i Allahut, u largua prej tij. S'ka dyshim, Ibrahimi ishte shumë i ndjeshëm dhe i butë. } Tevbe/114

Ka thënë i Lartësuari: {Ne ia dhamë Ibrahimit herët mbarësinë, sepse Ne e kemi njohur mirë atë (ia dhamë të mbarën se e meritoi). Kur ai babait dhe popullit të vet u tha: "Ç'janë këto statuja që i adhuroni?"} Enbija/50-51

Ka thënë i Lartësuari: {Lexoju atyre ngjarjen e Ibrahimit (që t’a shpallëm ty o Muhammed). Kur i tha të jatit dhe popullit të vet: "Ç’ka jeni duke adhuruar?"} Shuara/69-70

Ka thënë i Lartësuari: {Atyre që nuk besuan Allahu ua sjell shembull gruan e Nuhut dhe gruan e Lutit. Që të dyja ishin nën kurorën e dy robërve të mirë nga robërit tanë, porse i tradhëtuan ata (në fé) e ata nuk mundën t'u bëjnë dobi atyre të dyjave fare te Allahu, dhe atyre dyjave u thuhet: "Hyni të dyja në zjarr së bashku me hyrësit në të!"} Tahrim/10

Ndryshimi i fesë (trajtuar) në hadithet e nderuara profetike

Nga Ebu Hurejra vjen se ka thënë: Ka thënë i Dërguari i Allahut -lavdërimi dhe paqja e Allahut qoftë mbi të-: Nuk ka foshnje përveçse e lindë në natyrshmëri (musliman-i dorëzuar Zotit), ndërkaq dy prindërit e tij e kthejnë atë çifut, të krishterë ose zjarrputist, sikurse që e bën bagëtia bagëtinë e pacënuar, a kapni në të diç prej gjymtimit. Pastaj Ebu Hurejra thotë: Nëse doni shihni (thënien kuranore) ngjyrosja e Allahut në të cilën i natyrizoi njerëzit, nuk mund të tjetërsohet kreatura e Allahut / Sahihu Muslim.

“Uekafetun Imanije-Semër Dijab / fq:27

Nga Haxhaxh ibnul Minhel vjen se ka thënë: Kam dëgjuar Hamed ibn Seleme të komentoj hadithin çdo foshnje lindet në natyrshmëri, tha: Ne jemi me atë se – kjo është ashtu që Allahu në palcën e etërve të tyre ua mori besën, tha a nuk jam Unë Zoti juaj, ata thanë: Patjetër / Sunenu Ebu Daud.

“El Xhamia es Sahih” nga “Sunenu Termidhi” – të Imamit Muhadith: pra Isa ibn Sureh – fq: 180

Shkaqet e ndryshimit të fesë midis prindërve dhe fëmijëve

1. Ndryshimi i natyrës së jetesës – ashtu që i riu ka bindjen se feja është traditë dhe popullore, sidomos sepse tek etërit dominon tradicionalizmi si tipar edukimi, kjo për shkak të shndërrimit të fesë në rituale dhe jo program jetik, duke ndjerë kështu i riu se çështja e fesë është prej vogëlsirave, ndaj ai strehohet tek ndryshimi i fesë.

2. Ndryshimet bashkëkohore dhe lehtësia e zbatimit të epsheve aq sa dashuria e të riut për vajzën e re mund të çojë në ndryshimin e fesë së tij ose anasjelltas. Kjo për shkak të shtrirjes së jetës shoqërore, marëdhënieve ndërnjerëzore dhe lidhjeve shpirtërore në mes dy gjinive, ashtu që çdo palë bëhet e gatëshme të heq dorë nga feja e saj nëse ajo përbën për të pengesë.

3. Globalizmi (lehtësia mbarëkominukuese) dhe entuziazmi për ndryshim ashtu që i riu është bërë i tillë që (nisur nga kultura e tij e cekët islame) dëshiron të dalë nga e zakonshmja, dhe sipas vështrimit të tij çështje (si agjërimi, namazi...) janë të pakuptimta nxitur dhe nga pikpamja materialiste.

4. Dobësia e besueshmërisë së të riut në fenë e tij islame për shkak të pamjes së gabuar fetare që kanë reflektuar disa fetarë që e kanë paraqitur atë të ndarë nga jeta. Në një eksperiment të bërë në Universitetin Jordanez u bë hapja e derës për çdo nxënës që të zgjidhte specializimin që donte (prej specializimeve të Fakultetit të Pedagogjisë) dhe numri i atyre që dëshiruan lëmin e Sheriatit Islam qe vetëm dy persona.

5. Avancimet që paraqesin shkollat krishterizuese (si mësimi i anglishtes dhe kompjuterit qysh nga klasa e parë, ceremoni festive etj) duke qenë koshientë se njerëzit më së shumti nuk besojnë bazuar në perceptim...!!!

Prof. Nasir Khaualide – Fakulteti i Shkencave Sociale – Universiteti Jordanez

Dispozita islame kur gruaja është muslimane e burri jo

Thënia e parë: Anulimi i martesës direkt me bërjen e saj muslimane:

Një grup kanë thënë: Kur gruaja bëhet muslimane martesa e saj me të (bashkëshortin e saj) prishet, qoftë ajo poseduese e Librit (çifute ose e krishterë) qoftë jo, edhe nëse (bashkëshorti) është bërë musliman fare pak pas saj edhe nëse më shumë se kaq. Dhe ai nuk mund t’i qaset asaj vetëm nëse e pranojnë islamin bashkarisht në të njëjtin moment. E nëse ai (bashkëshorti) bëhet musliman më parë se ajo, atëherë martesa e saj anullohet në momentin e bërjes së tij musliman, edhe nëse ajo bëhet muslimane fare pak më pas. Këtu bëhet fjalë për gruan idhujtare, sikurse rasti i banorëve të Mekës dhe Gadishullit Arabik kur u shfaq Islami, ndërsa përsa i përket gruas poseduese të Librit, bërja musliman e burrit të saj nuk i bën dëm, pasi atij (në këtë rast) edhe më përparësisht i takon martesa me të, ndaj nuk ka problem që ajo të mbetet me të.

Kjo është thënia e një grupi prej tabi-inëve dhe dhahirijeve që e ka transmetuar Ebu Muhamed ibn Hazmi nga Umar ibnul Khatabi, Xhabir ibn Abdullahi, Abdullah ibn Abasi, Hamed ibn Zejdi, Hakem ibn Ujejne, Said ibn Xhibejler, Umar ibn Abdulazizi, El Hasen el Basri, Adi ibn Adi, Katedeja dhe Shabiu.

Ibnul Kajimi ka thënë: Them: Transmetimi i kësaj në adresë të Umar ibn Khatabit është gabimisht, një transmetim në adresë të tij do t’a përmendim në kundërshtim me këtë nga reliket e Umar ibn Khatabit -Allahu qoftë i kënaqur me të-, që e kanë përmendur Ebu Muhamedi dhe të tjerë.

Thënia e dytë: Anulimi vjen kur bashkëshorti refuzon të bëhet musliman:

Ka thënë Ebu Hanife: Cilido pranon përpara tjetrit Islamin, nëse është në territor islam ia paraqet për ta pranuar Islamin atij që s’e ka pranuar, nëse e pranon Islamin mbeten në kurorë e nëse refuzon atëherë u bie të divorcohen dhe nuk merret në konsideratë cikli (menstracionet) në këtë.

Thënia e tretë: Prishet martesa kur mbaron cikli (i menstracioneve) dhe i shoqi ka pasur kontakt seksual me të:

Maliku ka thënë: Nëse gruaja bëhet muslimane dhe burri jo, nëse kjo është para se i shoqi të ketë patur kontakt seksual me të atëherë ndodh divorci, ndërsa nëse është pas kësaj po qe se ai bëhet musliman në ciklin e saj ata mbeten në kurorën e tyre dhe nëse nuk bëhet musliman derisa t’i mbarojë cikli i saj ajo divorcohet prej tij. Nëse ai bëhet musliman dhe ajo jo, asaj i bëhet ftesë për në Islam dhe nëse ajo e pranon islamin ngelen në kurorën e tyre ndërsa nëse ajo refuzon martesa prishet në momentin e refuzimit të saj, sidoqoftë para se të ketë patur kontakt seksual me të ose pas kësaj.

Thënia e katërt: Është e anasjellta e thënies së tretë:

Ibn Shumbreme ka thënë të anasjelltën e kësaj dhe se nëse ajo bëhet muslimane para tij divorcohen aty për aty, dhe nëse ai bëhet musliman para saj dhe ajo më pas bëhet muslimane në cikël (periodën e zakoneve)  ajo mbetet gruaja e tij, e në të kundërt (nëse ajo nuk bëhet muslimane brenda ciklit) divorcohen me mbarimin e ciklit.

Thënia e pestë: Marrja në konsideratë e ciklit edhe për burrin edhe për gruan

Euzai, Zuhriu, Lejthi, Imam Ahmedi, Shafiu dhe Isaku kanë thënë: Nëse ndokush prej tyre bëhet musliman më parë dhe kjo ngjan para se të hyjë me të (para se të ketë kontakt seksual me gruan) atëherë martesa anullohet, nëse kjo ngjan pas kësaj dhe tjetri bëhet musliman përgjatë kohës së ciklit ata mbeten në kurorë, dhe nëse cikli mbaron para se ai të bëhet musliman martesa anullohet.

Thënia e gjashtë: Gruaja pret dhe mbikqyr:

Edhe po qe se qëndron me vite nëse zgjedh të tillë gjë. Hamed ibn Seleme ka thënë në adresë të Ejub Sukhtijanit dhe Katedes, që të dy nga Muhamed ibn Sirini nga Abdullah ibn Jezid Khutamiu: Se gruaja e një të krishteri u bë muslimane dhe Umar ibn Khatabi -Allahu qoftë i kënaqur me të- e la të zgjedhë, nëse deshte e divorconte e nëse deshte mbetej me të: (Abdullah ibn Jezid Khutamiu në fjalë ishte bashkëkohës). Ibnul Kajimi thotë: Kuptimi nuk është se ajo mbetet me të duke qenë bashkëshorti i krishterë porse (mbetet) pret dhe mbikqyr, e kur ai të bëhet musliman ajo është gruaja e tij, edhe sikur të ketë pritur me vite. Ky është edhe medhhebi më i saktë në këtë çështje dhe pro tij argumenton dhe Tradita Profetike sikurse që do të vijë sqarimi për këtë. Kjo është dhe përzgjedhja e Dijetarit të Islamit (Ibn Tejmijes).

Thënia e shtatë: Ai është më i meritueshmi kundrejt saj përderisa ajo nuk del nga trualli i saj:

Hamed ibn Seleme ka thënë në adresë të Katedes, nga Said ibn Musejebi: Se Ali ibn Ebi Talibi -Allahu qoftë i kënaqur me të- ka thënë lidhur me dy bashkëshortët mosbesimtar njëri prej të cilëve bëhet musliman: Ai është më i meritueshëm për posedimin e saj përderisa ajo është në truallin në të cilin ajo ka emigruar (tek vendi i burrit). Sufjan ibn Ujejne ka thënë në adresë të Matraf ibn Tarifit nga Shabiu nga Aliu: Ai është më i meritueshmi kundrejt saj përderisa ajo nuk del nga trualli i saj.

Thënia e tetë: Ata mbeten në kurorë përderisa nuk i ndan qeverisësi:

Ibn Ebi Shejbe ka thënë: Ka përçuar Muatemer ibn Sulejmani nga Muamari nga Zuhriu: Nëse ajo bëhet muslimane ndërsa i shoqi jo, ata mbeten në kurorë përderisa nuk i ndan qeverisësi.

Thënia e nëntë: Ajo mbetet te ai, ndërkaq ndalohet të ketë kontakt seksual me të:

Daud ibn Aliu ka thënë: Nëse gruaja e pakicës kombëtare (joislame) bëhet muslimane dhe ai jo, ajo mbetet tek ai por ndalohet të ketë kontakt seksual me të. Shubeja ka thënë: Hamed ibn Ebi Sulejmani përçon në adresë të Ibrahim Nekheiut lidhur me një grua të pakicës joislame që u bë muslimane nën kurorën e një burri pakicë joislame, tha mbetet tek ai. Po me këtë dispozitë është shprehur Hamed ibn Ebi Sulejman.

Them: Çfarë ata synojnë (me sa më sipër) është që garantimi mbetet në fuqi duke i siguruar asaj shpenzimet që i nevojiten dhe banesën, por ai nuk shkon dot në vatanin e saj, gjë me të cilën shprehen magjoranca lidhur me një nënë që ka lindur një fëmijë pakicë joislame nëse ajo është bërë muslimane normalisht.

Kur gruaja bëhet muslimane dhe jo i shoqi

Çfarë vërehet në perëndim është se gratë janë më të predispozuara për të hyrë në Islam sesa burrat, gjë kjo që është një dukuri tanimë e ditur. Kur gruaja nuk është e martuar nuk kemi të bëjmë më ndonjë problem, përveçse për nevojën e saj për martesë me një burrë musliman.

Porse problemi është kur gruaja ka qenë e martuar dhe hyn në Islam para të shoqit, ose pa hyrë i shoqi teksa e duan së tepërmi njëri-tjetrin e kanë qëndruar gjatë dhe mirë bashkë, dhe për më tepër mund të kenë së bashku fëmijë dhe pasardhës. Çfarë të bëjë Gruaja në këtë rast? Teksa ajo është e angazhuar në islamizimin e saj por në të njëtën kohë ajo është e vëmendshme kundrejt të shoqit, fëmijëve dhe shtëpisë së saj?

Në përgjithësi myftilerët këtu i japin asaj dispozitën se ajo duhet t’a ndaj të shoqin sapo t’a pranojë Islamin, ose maksimumi pasi t’i mbarojë cikli, gjë kjo që i vjen tepër e rëndë muslimanes së re në Islam për t’a vepruar dhe që për të i duhet të sakrifikoj të shoqin dhe familjen e saj. Kështu disa prej tyre realisht dëshirojnë të hynë në Islam por është pengesa e divorcimit që i pengon në rrugën e tyre për në Islam.

A ka Sheriati-Ligji Islam ndonjë zgjidhje nën dritën e Kuranit, Sunetit dhe Synimeve të Sheriatit për këtë problem të vështirë për t’u zgjidhur?

Doktor Jusuf Kardavi pati nderin t’i japë përgjigje kësaj dispozite duke u përpjekur mbi boshtin e konsiderimit të saj interes të unitetit musliman në vendet perëndimore. Dhe citimi i dispozitës së dhënë prej tij qe:

Doktor Jusuf Kardavi në tubimin e Komitetit Evropian për nxjerrje dispozitash dhe hulumtime.