Shkaku i fitnes dhe i trazirave që ndodhën

Pas vrasjes së Uthman ibnu Affanit [radijall-llahu anhu], guvernatori i Shamit, Muavije ibnu Ebi Sufjani [radijall-llahu anhu], mendonte të hakmerrej kundër atyre që vranë Uthmanin. Ata patjetër që duhej të vriteshin, gjë që e konfirmon edhe vetë Kur’ani, ku thotë: ”E kush mbytet pa të drejtë (pa faj), kujdestarit të tij Ne i kemi dhënë të drejtë (të kërkojë drejtësinë), e ai të mos e kalojë kufirin në mbytje derisa ai është i ndihmuar (prej Zotit).”  (El-Isra: 33)

Kurse Ali ibnu Ebi Talibi [radijall-llahu anhu] mendonte se diçka e tillë ishte e rrezikshme në atë periudhë që po kalonte umeti. Rebelët që vranë Uthmanin [radijall-llahu anhu] ishin të përhapur gjithandej dhe po të fillonte përndjekja dhe vrasja e tyre, kjo mund të çonte në anarki dhe luftra të pafundme mes muslimanëve. Aliu [radijall-llahu anhu] mendonte se vetëm pasi të qetësohej situata, të ndërmerrej hapi për ndëshkimin e vrasësve të Uthmanit [radijall-llahu anhu]. Kurse Muavija [radijall-llahu anhu] insistonte në mendimin e tij. Ai kurrë nuk pretendoi që të bëhej Halife, madje thoshte për Aliun: ”Nuk shoh më të përshtatshëm se Aliu për postin e Halifes.” 

Me mendimin e Muavije ibnu Ebi Sufjanit ishin edhe Zubejri me Talhan. Aisheja [radijall-llahu anha] mendonte se Aliu [radijall-llahu anhu] duhej ndihmuar me forca që të luftonte rebelët.

Duket qartë se të gjithë ishin dakord mbi ndëshkimin e vrasësve dhe rebelëve që çuan në vrasjen e Halifes së muslimanëve, Uthman ibnu Affanit [radijall-llahu anhu]. Mosmarrëveshjet kishin të bënin vetëm me kohën kur duhej të ndodhë diçka e tillë.

Është e rëndësishme që ta përforcojmë edhe një herë idenë se sahabet kërkonin të vërtetën dhe të drejtën dhe asnjëri nuk luftonte për interesat e tij personale. Asnjëherë mos i beso ata që mendojnë se, për shembull, Muavije ibnu Ebi Sufjani kërkonte të bëhej Halife në vend të Aliut, Aisheja e urrente Aliun, ndërsa Zubejri dhe Talha kërkonin ta shkarkojnë Aliun etj... Të gjitha këto pretendime janë boshe dhe të pavërteta.

Të thuash se sahabet hynë në konflikt me njëri-tjetrin për çështje posti, është diçka shumë e rrezikshme. Kjo nënkupton se profeti Muhammed [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] nuk i kishte edukuar mirë shokët e tij. Është pikërisht kjo, ajo që duan të arrijnë dhe përhapin ata që flasin mbi këtë fitne dhe që hedhin akuza mbi sahabet. Kështu, shohim se këto akuza drejtohen në mënyrë indirekte në profecinë e Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Prandaj kurrë mos u përpiq të zbulosh kush kishte të drejtë në këtë konflikt mes sahabesh.

Armiqtë e Islamit duan që me anë të kësaj fitneje të përhapin idenë se Islami i vërtetë ishte vetëm gjatë njëzet viteve të fundit. E gjithë pjesa tjetër është konflikte të brendshme, vrasje dhe komplote.

Nëse një shpifje dhe akuzë e tillë do të ishte e vërtetë, si mund të vazhdonte Islami të lulëzojë dhe të sundojë për një mijë e treqind vite më vonë?

Ajo që ndodhi ishte se këtë mosmarrëveshje mes muslimanëve, e shfrytëzuan armiqtë e tyre, e zmadhuan dhe bënë që të shpërthejë një konflikt mes muslimanëve. 

Kjo fitne që ndodhi gjatë katër viteve, ishte një mësim i mirë për umetin musliman. Ajo i ndërgjegjësoi muslimanët për armiqtë dhe komplotistët kundër tyre.

Ne nuk dyshojmë aspak në sinqeritetin e shokëve të Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Të gjithë u përpoqën për të mirën dhe të gjithë kishin dalë nga shkolla edukative e të Dërguarit të Zotit.

Një pikë tjetër e rëndësishme është se shokët e Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i ka lavdëruar vetë Zoti në Kur’an. Një që flet mbi sahabet, ai së pari akuzon edukimin e Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] dhe vetë Kur’anin Famëlartë.

Në lidhje me atë që ndodhi mes shokëve të profetit Muhammed [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem], thotë Ibnu Tejmije: ”Sipas Kur’anit, traditës profetike dhe konsensusit të dijetarëve të parë muslimanë, të dy kampet muslimane që luftuan njëri-tjetrin ishin në të drejtë dhe që kërkonin të vërtetën. Kjo, edhe pse Ali ibnu Ebi Talibi dhe pasuesit e tij ishin më pranë të vërtetës.”

Dashuria mes muslimanëve edhe në konflikte

Ne nuk do të flasim për konfliktin dhe fitnen, por do të flasim mbi dashurinë dhe respektin reciprok që ekzistonte në zemrat e tyre. A e dini se gjatë betejës mes Aliut [radijall-llahu anhu] dhe ushtrive të tjera, ai lutej çdo ditë: ”O Zot rregulloje gjendjen mes nesh! O Zot, na i mbush zemrat tona me dashuri për njëri-tjetrin!” 

Kur dikush e pyeti Aliun [radijall-llahu anhu] mbi kundërshtarët e tij: ”A janë idhujtarë?” - Ai u përgjigj: ”Jo! Nga idhujtaria janë distancuar.” Kur e pyetën përsëri: ”A hipokritë janë?” - Ai u tha: ”Jo! Hipokritët nuk e përmendin Zotin veçse pak. Kurse këta e përkujtojnë shumë Zotin.” Burri e pyeti: ”Po atëherë, çfarë qenkan?” Aliu iu përgjigj: ”Ata janë vëllezërit tanë, që po sillen padrejtësisht me ne. Unë e lus Zotin që ne dhe ata të jemi ashtu siç Ai thotë: ”Ne kemi hequr prej zemrave të tyre çfarëdo urrejtje, e ata në mbështetëse qëndrojnë ballë për ballë njëri-tjetrit duke qenë të vëllazëruar.” (El-Hixhr: 47)

Pasi përfundoi beteja Xhemel dhe të vrarët nga të dy kampet ndodheshin në fushën e betejës, Aliu u tha përkrahësve të tij: ”Rreshtohuni me mua t’ju falim namazin e xhenazes!” Të pranishmit e pyetën të habitur: ”Kujt?!” Aliu u tha: ”Të vrarëve nga të dy kampet!”

Tregojnë bashkëkohësit: ”Të dyja ushtritë falën namazin e të vrarëve nga të dy kampet dhe të gjithë u varrosën bashkë.”

Një e veçantë tjetër është se të dyja ushtritë i gjeti Bajrami përpallë njëra-tjetrës dhe të dy kampet falën namazin e bajramit bashkë dhe imam ishte Aliu [radijall-llahu anhu]. 

Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] kishte thënë për Ammar ibnu Jasirin: ”Ammarin do e vrasë ushtria agresore.”  Në këtë konflikt, Ammari ishte rreshtuar në krahun e Aliut. Me t’u vrarë ai, gjysma e ushtrisë së kundërshtarëve të Aliut, u bashkua me ushtrinë e Aliut. 

Në këtë konflikt, Zubejr ibnu Avami ishte kundër Aliut. Zubejri ishte nga të përgëzuarit me xhennet dhe një nga shokët e dashur të Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Me Zubejrin ishte rreshtuar edhe Talha me Aishen. Para betejës, Zubejri dhe Aliu ranë dakord që nuk do të ketë luftë. Ajo që ndodhi, është se atë natë, Abdull-llah ibnu Sebe përgatiti njerëzit e tij dhe i ndau në dy pjesë. Gjysma do të sulmonte ushtrinë e Zubejrit dhe duke vrarë njerëzit do të thërrisnin: “Ne jemi ushtria e Aliut”. Kurse gjysma tjetër do të sulmonte ushtrinë e Aliut dhe, teksa vrisnin njerëz, do të thërrisnin: “Ne jemi ushtria e Zubejrit”.

Kështu, filloi lufta. Gjatë kësaj kohe, Aliu kërkoi Zubejrin dhe të dy u takuan. Aliu i tha: ”Pash Zotin, o Zubejr! A e kujton atë ditë kur unë dhe ti ishim në malin e Uhudit dhe Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] të tha: ”O Zubejr! A e do Aliun?” Ti i the: ”Po, o i Dërguar i Zotit! E dua Aliun.” Pastaj Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] të tha: ”O Zubejr! Ti do e luftosh padrejtësisht Aliun.” Zubejri ia ktheu: ”Për Zotin, o Ali, më duket sikur i dëgjoj për herë të parë këto fjalë. I paskam harruar ato që më tha Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Për Zotin, tani m’u kujtuan dhe nëse do më ishin kujtuar më parë, nuk do të isha në këtë vend. Për Zotin, nuk do të të luftoj që nga kjo ditë kurrë.” Menjëherë Zubejri e la fushën e betejës dhe u kthye. Çifutët u frikësuan se me largimin e Zubejrit do të përfundonte ky konflikt dhe i vunë pas një prej tyre. Gjatë rrugës, Zubejri ishte mbështetur nën hijen e një peme dhe po flinte. Çifuti iu afrua dhe e vrau. Namazin nuk ia fali veçse shërbëtori i tij. Ai u varros aty ku u vra dhe askush nuk e di varrin e tij.

Burri që e vrau, u kthye tek Aliu me shpatën e përgjakur me gjakun e Zubejrit. Me këtë dëshironte që ta gëzojë Aliun. Kur e pa Aliu shpatën e Zubejrit me gjakun e tij, qau dhe tha: ”Kjo shpatë ka mbajtur larg shumë halle nga i Dërguari i Zotit. Unë e kam dëgjuar të Dërguarin e Zotit të thotë: ”Përgëzojeni vrasësin e Zubejrit me zjarrin e xhehenemit.” E veçantë është se vrasësin e Zubejrit nuk e vranë. Madje, vetë djali i Zubejrit, Abdull-llah ibnu Zubejri, nuk pranoi ta vrasë, pasi u bë Halife. Ai tha: ”Nuk ia vlen të vritet një njeri i tillë. Lëreni ta marrë ndëshkimin e plotë Ditën e Kijametit.”

Vrasja e Talha ibnu Ubejdull-llahut [radijall-llahu anhu]

Talha vdiq i vrarë në betejën Xhemel. Teksa luftonte, ai mori një goditje fatale dhe u shtri i mbuluar nga gjaku përtokë. Në atë çast, pranë tij vjen një ushtar, të cilin e pyet: ”Nga cili kamp je ti?” Ai i thotë: ”Nga kampi i Prijësit të Besimtarëve, Ali ibnu Ebi Talibit.” Talha i tha: ”Zgjate dorën të të jap besën për Aliun.”

Kështu Talha i dha besën dhe i tha: ”Këtë dërgoja Aliut!” Kur ia tregoi këtë gjë Aliut, ai tha: ”I Dërguari i Zotit ka thënë të vërtetën! I Dërguari i Zotit ka thënë të vërtetën!” - “Si është puna?” - e pyeti ushtari i habitur. Aliu i tha: ”E kam dëgjuar të Dërguarin e Zotit të thotë: ”Zoti nuk pranon që Talha të vdesë dhe të hyjë në xhennet, veçse duke dhënë besën.” 

Pas betejës, Aliu e gjeti Talhan të vdekur dhe të mbuluar në gjak. Ai e mori në krahë dhe e shtrëngoi fort duke qarë. Duke i pastruar fytyrën nga dheu dhe gjaku, Aliu i thoshte: ”Sa të vështirë e kam të të shoh në këtë gjendje, o babai i Muhammedit! O Zot! Unë të lutem që mua dhe vëllanë tim, Talhan, të më bësh si ata që i ke përshkruar në Kur’an: ”Ne kemi hequr prej zemrave të tyre çfarëdo urrejtje, e ata në mbështetëse qëndrojnë ballë për ballë njëri-tjetrit duke qenë të vëllazëruar.” (El-Hixhr: 47) Më pas tha: ”O Zot! Unë të ankohem ty për vdekjen e vëllait tim, Talhas. Për Zotin! Do të doja që të kisha vdekur para njëzet viteve më parë dhe të mos e shihja këtë.”

Djali i Aliut, Hasani, erdhi dhe filloi t’i japë zemër babait të tij. Aliu e përqafoi fort dhe duke qarë i tha: ”Për Zotin, o Hasan, do të doja të kisha vdekur dhe të mos e shihja Zubejrin dhe Talhan të vrarë.”

Respekti i Aliut [radijall-llahu anhu] për Aishen [radijall-llahu anha] gjatë betejës Xhemel

Gjatë betejës, Aisheja qëndronte mbi devenë e saj. Madje, kjo betejë e mori emrin Xhemel (deveja), për shkak të devesë së Aishes, e cila qëndronte në mes gjatë luftës. E veçantë ishte se të dy kampet e mbronin devenë ku ndodhej Aisheja. Ajo ishte nëna e të gjithëve. Kur lufta u ndez më shumë, Aliu i tha njërit nga luftëtarëve: ”O Kauka! Therre devenë ku është Aisheja dhe largoje atë me ndenjësen larg betejës, ngaqë kam frikë se mos rrëzohet nga deveja.”

Pasi përfundoi beteja Aliu e lejoi Aishen të udhëtojë për në Medine. Veç kësaj, ai dërgoi dhe fëmijët e tij ta shoqërojnë dhe ta mbrojnë gjatë udhëtimit. Vetë Aliu e shoqëroi disa milje, saqë shumë njerëz i thanë se e kishte tepruar, por Aliu ua ktheu: ”Si të mos e nderoj, kur ajo është bashkëshortja e Profetit tonë në këtë botë dhe në botën tjetër?! Është ajo në kraharorin e të cilës vdiq Profeti ynë dhe është vajza e mikut më të dashur të Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]. Ajo është nëna ime, para se të jetë nëna juaj.”

Kalifati i Aliut [radijall-llahu anhu] dhe arritjet e tij

Është për të tërhequr vërejtjen se vitet që Ali ibnu Ebi Talibi [radijall-llahu anhu] kaloi si Halife i muslimanëve, ishin të mbushur me konflite dhe trazira. Por kjo nuk do të thotë se ai nuk pati arritje dhe suksese. Si të gjithë Halifet e parakaluar, edhe Ali ibnu Ebi Talibi [radijall-llahu anhu] ka arritjet dhe sukseset e tij.

Drejtësia e Ali ibnu Ebi Talibit [radijall-llahu anhu]

Një herë atij i kishte humbur mburoja me të cilën mbrohej në luftra. Teksa lëvizte në tregun e qytetit, ai sheh mburojën e tij në duart e një çifuti, i cili kërkonte ta shesë. Me ta parë, Aliu i tha: ”Kjo është mburoja ime.” Çifuti ia ktheu: ”Në fakt është mburoja ime.” Aliu i thotë: ”Për Zotin, është mburoja ime dhe me këtë mburojë e kam mbrojtur të Dërguarin e Zotit në luftra.” Të dy vajtën tek gjykatësi Shurejh dhe i treguan si qëndron puna. Me të arritur Halifeja i muslimanëve dhe një person i një feje tjetër tek gjykatës Shurejh, ai u tha: ”O Ali ibnu Ebi Talib (dhe jo, o Prijësi i muslimanëve) pranë të akuzuarit!” Pasi folën të dy, gjykatësi e pyeti Aliun: ”A ke fakte që kjo mburojë është e jotja, o Ali?” Aliu i tha: ”Nuk kam.” - “Atëherë mburoja i takon atij që e ka, o Ali.” - i tha Shurejhu. Aliu nuk foli, kurse çifuti ndërhyri dhe tha: ”Për Zotin, një gjykim të tillë nuk e jep kush mbi tokë. Ky është gjykim i profetëve të Zotit. Unë dëshmoj se kjo mburojë është e Aliut dhe gjithashtu dëshmoj se nuk ka zot tjetër veç një Zoti suprem dhe se Muhammedi është robi dhe i dërguari i Tij.” Atëherë Aliu i tha: ”Unë ta dhuroj ty këtë mburojë, meqë pranove Islamin.” 

Zuhdi i tij

Një ditë ai qëndroi në treg dhe me shpatën në dorë thirri: ”Kush e blen këtë shpatë nga unë? Për Zotin, është shpata me të cilën kam mbrojtur të Dërguarin e Zotit në luftra. Për Zotin, nëse nuk doja të blej rroba me të ardhurat e saj, nuk do e shisja.” 

Shpeshherë kur hipte në gomarin e tij dhe i varte këmbët, thoshte: ”Unë jam ai që i kam shpërfillur të mirat e kësaj bote.”

Aliu [radijall-llahu anhu] dhe gramatika arabe

Ai njihet si i pari që hodhi themelet e gramatikës së gjuhës arabe. Duke ditur se shumë të huaj pranonin Islamin dhe fillonin të mësonin arabishten, kjo e fundit filloi të ndikohej nga huazime dhe dialekte të shumta. Duke parë këtë fenomen, Aliu [radijall-llahu anhu] thirri Ebul Esved Duvelij dhe i tha: ”Dua të më shkruash një libër ku të hedhësh rregullat e gjuhës.” Më pas i tha: ”O Ebul Esved, fshije ashtu siç e bëre më parë, fshije kështu (nahv).” Vetë fjala gramatikë në arabisht, “nahv”, e mori emrin nga fjalët e Aliut drejtuar Ebul Esvedit.

Katër vite të lodhshme Kalifat

Pasi kaluan katër vite nga Kalifati i tij, Aliu [radijall-llahu anhu] e ndiente veten të lodhur nga këto konflikte dhe trazira. Edhe pas katër vitesh, banorët e Shamit nuk e pranuan ta njohin pushtetin e tij. Gjithashtu, atë e zhgënjyen dhe banorët e Irakut, të cilëve u kërkoi ndihmë më parë. I lodhur dhe i dërmuar nga këto zhvillime, Aliu lutej: ”O Zot! Mëshiromë mua dhe mëshiroji ata! O Zot më qetëso! O Zot më qetëso!”

Atij filluan t’i kujtoheshin fjalët që Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kishte thënë më parë. I kujtoheshin fjalët e Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem]: ”O Ali! Ai që të do ty, më do dhe mua. Ai që të urren ty më ka urryer dhe mua. Unë shoh se nuk do të vdesësh, derisa kjo mjekër të skuqet me gjakun e kësaj qafe (dhe bëri me shenjë për mjekrën dhe qafën e Aliut).” Nga këto fjalë, ai e kuptonte se do të vritej së afërmi.

Një herë tjetër, Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kishte thënë: ”O Ali! Pas meje, ti do të lodhesh shumë.” Aliu e kishte pyetur asokohe: ”A do të sprovohem edhe në fenë time, o i Dërguari i Zotit?” Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kishte thënë: ”Feja jote do të jetë e paprekshme.” - “Atëherë nuk e kam problem.” - ishte përgjigjur Aliu.

Një herë tjetër, Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kishte thënë Aliut: ”O Ali! A e di kush është njeriu më i vuajtur në këtë botë?” Aliu i ishte përgjigjur: ”Njeriu më i vuajtur në këtë botë është ai që therri devenë e profetit Salih, o i Dërguari i Zotit.” Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i kishte thënë: ”Ai është nga njerëzit e parë, por a e di kush është më i vuajturi nga njerëzit e fundit?” Aliu i përgjigjet: ”Zoti dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë.” Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] i thotë: ”Është ai që do të të vrasë ty.”

Para se të vdesë, Aliu [radijall-llahu anhu] sëmuret. Të afërmit i thanë që ta dërgonin në Medine, pasi klima ishte më e mirë se në Kufe. Por Aliu u tha: ”Mos u shqetësoni se nuk do të vdes nga kjo sëmundje! Nuk do të vdes, vetëm kur të skuqet mjekra me gjakun e qafës.”

Duke ndjerë vdekjen që i afrohej, Aliu [radijall-llahu anhu] filloi të recitojë shpesh vargjet e poetit:

“Tregohu i vendosur para vdekjes, se ajo po të vjen.

Kurrë mos u frikëso prej saj, kur rrugën drejt teje gjen!”

Një ditë pa që rojet e shoqëronin kudo. Kur i pyeti përse e bënin këtë, i thanë: ”Duam të të mbrojmë.” Ai i pyeti: ”A më mbroni nga banorët e tokës apo të qiellit?” Ata i thanë: ”Nga banorët e tokës.” Aliu u tha: ”Asgjë nuk ndodh në tokë, pa urdhërat e banorëve të qiellit. Unë kam dy melekë që më mbrojnë. Kur të vijë caktimi i Zotit, edhe ata do të më braktisin. Kështu që nuk ka nevojë të më mbroni ju.”

Vrasja e Ali ibnu Ebi Talibit [radijall-llahu anhu]

Gjatë kësaj kohe, tre veta nga Havarixhët, kishin rënë dakord që të vrasin tre njerëzit më të rëndësishëm të muslimanëve: Ali ibnu Ebi Talibin, Amr ibnu Asin dhe Muavije ibnu Ebi Sufjanin. Për këtë, ata kishin rënë dakord që t’i vrisnin më datë 17 Ramazan. E veçantë është se 17 Ramazani është dita kur muslimanët fituan ndaj idhujtarëve në Bedr. Në këtë ditë, Aliu mbronte Profetin [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] nga sulmet dhe shigjetat e idhujtarëve.

Abdurrahman ibnu Mulxhim kërkoi që të kryejë vrasjen e Aliut. Ai u strehua në Kufe që nga fillimi i Ramazanit dhe pasi mprehu mirë shpatën e tij e leu edhe me helm.

Me të arritur në Kufe, ai u takua me një grua nga Havarixhët, e cila ishte shumë e bukur. Që herën e parë që e takoi, i tha: ”Dua të martohem me ty.” - “Me një kusht – i tha ajo – të vrasësh Aliun.” Kështu, u martuan me këtë kusht.

Nja javë para se të vritej, duke e ndierë afrimin e vdekjes, Aliu filloi të çelë iftar një natë tek Hasani, një natë tjetër tek Husejni dhe një natë tek Abdull-llah ibnu Xhaferi. Në iftar ai hante vetëm tre kafshata të vetme dhe asgjë tjetër. Kur e pyesnin mbi shkakun, ai u thoshte: ”Më pëlqen që të dal barkbosh para Zotit.”

Natën e shtatëmbëdhjetë të Ramazanit, Aliu u zgjua herët për të falur namaz nate. Teksa përgatitej për të dalë që të falë sabahun, filluan gjelat të këndojnë pa pushim. Gratë u përpoqën t’i qetësojnë dhe t’i pushojnë, por Aliu u tha: ”I lini të qetë, pasi po më vajtojnë mua!”

Kur doli në rrugë për të vajtur në xhami, ia preu rrugën Abdull-llah ibnu Mulxhim, i cili filloi ta godasë me shpatë në shumë vende. Një nga këto goditje i erdhi dhe në kokë pranë qafës. Prej saj i shpërtheu gjaku, i cili i mbuloi mjekrën. Kur pa këtë, Aliu buzëqeshi dhe tha: ”Të vërtetën ka thënë i Dërguari i Zotit.”

Aliun [radijall-llahu anhu] e dërguan në shtëpi të plagosur për vdekje dhe pas pak çastesh i sollën të lidhur edhe Abull-llah ibnu Mulxhimin. Me ta parë, Aliu i tha: ”Çfarë të shtyu të veprosh në atë mënyrë?” Abdull-llahu ia ktheu: ”A e di? Ka dyzet net që e mpreh shpatën me të cilën të qëllova dhe e kam lutur Zotin që me të të vras njeriun më të keq.” Aliu i tha: ”Ti do të jesh ai që do të vritesh me atë shpatë.” Më pas, pa nga fëmijët e tij dhe u tha: ”Silluni mirë me të! Nëse unë do të jetoj, ose do të vritet ose do të falet. Nëse unë vdes vriteni, por mos ia gjymtoni trupin! Mos vrisni askënd tjetër veç tij, pasi Zoti nuk i do agresorët!”

Edhe pse i plagosur rëndë, Aliu [radijall-llahu anhu] u rezistoi për dy ditë plagëve të marra.

Gjatë këtyre dy ditëve, ai nuk thoshte asnjë fjalë tjetër veç: ”La ilahe il-lall-llah.” Pas dy ditësh, ai ndërroi jetë. Ata që e lanë, e qefinosën i falën xhenazen dhe e varrosën ishin Hasani dhe Husejni. Ai u varros në qytetin Kufe në një vend që nuk njihet edhe sot. Varrin e tij e mbajtën të fshehtë, pasi kishin frikë se mos Havarixhët do e nxirrnin nga varri. 

Postin e Halifes pas tij e mori djali i tij, Hasani. Ai qëndroi në këtë post për gjashtë muaj. Pas gjashtë muajve ai ia la këtë post Muavije ibnu Ebi Sufjanit, duke mos dashur gjakderdhje të tjera. Kjo ishte një profeci që realizohej për Hasanin. Vetë Profeti [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] kishte thënë për të, kur e kishte parë një ditë: ”Djali im (për Hasanin) është i nderuar. Zoti do e bëjë shkak që dy grupe muslimanësh të pajtohen.”

Shohim se periudha e Kalifatit ishte tridhjetë vite që nga Kalifati i Ebu Bekrit [radijall-llahu anhu]. Me këtë, u vërtetua një hadith i Profetit [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem] që kishte thënë më parë: ”Kalifati do të jetë për tridhjetë vite. Më pas do të jetë mbretëri e trashëguar.”

E lusim Zotin e Madhërishëm të na bashkojë në xhennet me Ali ibnu Ebi Talibin [radijall-llahu anhu] dhe të gjithë shokët e tjerë të profetit Muhammed [sal-lall-llahu alejhi ve sel-lem].

Amin!