Katër vitet e para të profecisë. 

Pasi Ebu Bekri e kuptoi që Profeti (a.s) kërkon njerëzit më të dalluar dhe më të suksesshëm, gjatë javës së parë pasi kishte pranuar Islamin, ai sjell gjashtë nga ata që Profeti (a.s) i përgëzon me xhenet më pas. Ata ishin: Uthman ibnu Affani, Talha ibnu Ubejdilah, Zubejr ibnul Avam, Abdurrahman ibnu Auf, Sad ibnu Ebi Vekkas dhe Ebu Ubejde ibnul Xherrah. Të gjithë këta të gjashtë, ishin të suksesshëm. Uthman ibnu Affani ishte tregtar shumë i pasur dhe nëse do të flisnim me gjuhën e sotme, ishte milioner. Abdurrahman ibnu Auf ishte nga tregëtarët më të aftë dhe të suksesshëm. Kurse Talha ibnu Ubejdila dhe Zubejr ibnu Avam, ishin të dy nga pesëmbëdhjetë vjeç, por ishin burra dhe të pjekur. Këto ishin ndjekësit e parë të Profetit (a.s) dhe me këto filloi thirrjen e tij.

Njohuritë e Ebu Bekrit rreth Islamit në këtë kohë ishin shumë të pakta. Nga Kurani nuk ishin shpallur veçse katër sure. Megjithatë, ai ftonte të tjerët në Islam.

Sot ne e kemi Kuranin të plotë dhe kemi shumë njohuri të tjera mbi fenë, por ajo që na dallon me Ebu Bekrin nuk janë dijet, por dashuria dhe pasioni për këtë fe. Ai tregoi devocion të thellë për këtë fe që në fillim, megjithë dijet e pakta. Në javën e parë ai solli gjashtë të rinj, kurse ne kemi me vite që jemi në fe dhe çfarë kemi bërë? Sa të rinj kemi bërë për vete dhe sa i kemi sjellë në xhami?

Fizikisht ai ishte shumë i dobët, saqë dhe sytë i kishte të ngulura thellë në ballë, por besimin e kishte shumë të fortë. Thotë Profeti (a.s) rreth besimit të tij:”Sikur të vendosej besimi i gjithë umetit në një anë të peshores dhe besimi i Ebu Bekrit në anën tjetër, do të rëndonte ai i Ebu Bekrit”.

Në gjashtë muajt e parë numri i muslimanëve arriti në dyzet e pesë. Në mesin e tyre ishte Hadixheja 60 vjeçare, Sumeje 55 vjeç dhe ishte Ali ibnu Ebi Talib dhjetë vjeç. Mosha e mesme dhe shumica e tyre ishin të rinj nga njëzet e pesë deri tridhjetë vjeç. Nga këta 28 ishin burra dhe 17 gra, gjë që tregon mbi rëndësinë e rolit të gruas.

Prej tyre, 34 ishin pasanikë dhe njëmbëdhjetë të tjerët ishin të varfër. Kështu shumica ishin të pasur dhe jo sikur thuhet që shumica e pasuesve të Profetit (a.s) ishin të varfër.

Të gjithë këta vinin nga gjashtëmbëdhjetë fise të ndryshëm. Ishin këto të 45-të të cilët e mbajtën Islamin në supet e tyre dhe na e transmetuan neve sot. Mirësia me të cilën na ka nderuar Zoti, është transmetuar prej tyre.

Nëse feja jonë sot akuzohet si fe e dhunës dhe terrorit dhe këtë imazh duam ta ndërrojmë patjetër pasi nuk është imazhi i Islamit, ajo që duhet të bëjmë është që të depërtojmë brenda në shoqëri. Të bëjmë atë që bëri vetë Profeti (a.s). Ne duhet që të mirën ta përhapim në çdo cep. Le te kemi dhe ne shoqata që kujdesen për fëmijët, le të themelojmë banka gjaku për të sëmurët, le të hapim shkolla ku mësohet morali që ka humbur kohët e fundit, le të punojmë për shoqërinë në vend që të mendojmë dhe punojmë vetëm për vete.

Nuk do të kemi zhvillim, derisa në çdo qoshe dhe tek çdo person, të ngjallim frymën e dëshirës për t’u zhvilluar dhe punuar.

Një vajzë tregon:” Kam mësuar gjashtë gjuhë të huaja, me qëllim që historinë e Profetit (a.s) t’ia përcjell gjithë botës. Me këtë shpresoj që të arrij standartin e atyre që i zgjidhte Profeti (a.s).”

Ashtu siç i zgjodhi më të mirët në Meke, Profeti (a.s) do të bëjë një zgjedhje tjetër, me të njëjtat kritere në botën tjetër. Nuk mjafton që thjesht të lutesh, që Zoti të të bëjë nga shoqëruesit e Profetit (a.s) në xhenet. Nëse nuk punon sipas asaj që ke mësuar dhe nuk je me edukatë dhe moral, dije se nuk mund të jesh në shoqërinë e Profetit (a.s) në xhenet.

Edhe vetë familja e Profetit (a.s) të gjithë ishin muslimanë. Familja e Profetit (a.s) në këtë kohë përbëhej nga dhjetë persona, Profeti (a.s) me Hadixhen, katër vajzat, dy shërbëtore, Aliu r.a dhe Zejd ibnu Harithe dhe të gjithë kishin pranuar Islamin. Me këtë, të gjithë ishin nga të parët që kishin pranuar Islamin.

Sad ibnu Ebi Vekkas thotë:”Ka qenë një kohë kur unë isha ¼ e Islamit”, kjo për shkak se ishte njeriu i katërt që kishte pranuar Islamin.

Esh’ath ibnu Kajs një tregtar, vjen në Meke gjatë kohës së haxhit për qëllime tregtie dhe takohet me Abasin, xhaxhanë e Profetit (a.s). Gjatë kohës që po blinin dhe shisnin me Abasin në Mina, ai shikon dikë që del nga një çadër (Profetin (a.s), shikon nga dielli (për të parë kohën e namazit) dhe fillon duke bërë lëvizje të çuditshme (falej). Më pas shikon një djalë të ri (Aliu) që u vendos në krahë të tij dhe falej si ai. Po ashtu dhe një grua (Hadixheja) falej pas tyre. Esh’ath ibnu Kajs i habitur e pyeti Abasin:”Çfarë po bëjnë ata o Abas?”

Abasi ia ktheu:”Po falen”.

Pas pak ai i pa teksa ranë në ruku dhe sexhde dhe përsëri e pyeti Abasin:”O Abas, çfarë po bëjnë dhe kush është ai?”

Abasi iu përgjigj:”Ai është djali i vëllaut tim, kurse fëmija është djali i vëllaut tjetër dhe gruaja është bashkëshortja e tij”. Abasi në këtë kohë nuk ishte musliman dhe i thotë:”Ai pretendon se është profet dhe thotë që do të vijë një kohë që pasuritë e Kisras (mbretit të persëve) dhe Çezarit (romak) do të jenë në dorë të tij”.

Esh’athi qëndroi për pak kohë duke i parë i habitur. Abasi e pyeti:”A dëshiron që t’i them dhe të bisedosh me të?”

“Na lër që të merremi me tregëtinë tone!” – ia kthen Esh’athi. Kështu e la dhe vazhdoi tregëtinë.

Njëzet vjet më vonë, Esh’ath ibnu Kajsi pranoi Islamin. Ditën që Profeti (a.s) hyri me ushtri në Meke, ai vjen drejt tij me lotë në sy dhe i thotë:”Dëshmoj se nuk ka zot tjetër veç Allahut dhe se ti o Muhamed je i dërguari i Tij”.

Profeti (a.s) i tha:”Mos qaj, pasi Islami i fshin të gjitha që ke vepruar më pare!”

Por ai ia ktheu:”Nuk qaj për këtë, por e kisha rastin të jem nga muslimanët e parë dhe nuk të dëgjova” dhe vazhdoi të përsërisë:”Ah sikur ta kisha bërë, ah sikur ta kisha bërë.”

Dhe ti o vëlla, nëse të vjen rasti që të adhurosh Zotin, të rregullosh gjendjen e vendit tënd dhe të njerëzve përreth, kurrë mos ia lejo vetes ta humbasësh këtë rast.

Kështu në këto tre vite, numri i muslimanëve ishte shtuar afro dyqind të tillë. Kurejshët gjatë kësaj kohe nuk ndjenin gjë, pasi plani i Profetit (a.s) ishte që të depërtonte në fise ku do të zgjidhte njerëzit më të mirë dhe të suksesshëm, duke u shmangur nga çdo përplasje me ta. Etapa e parë e planit të Profetit (a.s) kishte qenë e suksesshme dhe tani do të kalonte në etapën e dytë, ku do të ftonte të tjerët hapurazi.

Nga cilësitë më të shquara të Profetit (a.s) ishte iniciativa. Gjithmonë ai kishte iniciativën për ta filluar diçka. Kështu kundërshtarët e tij ishin thjesht reagues. Ai ndërmerrte iniciativën dhe ai caktonte kohën, pasi kishte planifikuar më parë. Megjithëse deri atëherë ishin mësuar me një ritëm të caktuar, asnjëri nga muslimanët nuk e kundërshtoi kalimin nga etapa e parë në atë të dytën, ku do të flisnin rreth Islamit hapurazi.

Jo si shumë muslimanë sot, që u vjen turp të flasin rreth fesë së tyre. Kurrë mos të të vijë zor dhe turp ngaqë je në rrugë të vërtetë.

Në këtë kohë Profetit (a.s) i shpallen dy ajete të reja:

I pari: “Shpalle atë me të cilën je urdhëruar dhe largohu nga politeistët”. (Hixhr 94)

I dyti:”Dhe këshillo farefisin tënd më të afërt”. (Shuara 214)

Kështu filloi Profeti (a.s) me njerëzit e tij më të afërt. Për këtë ai i ftoi të gjithë për darkë. Në këtë darkë merrnin pjesë familja e Abdul Mutalibit dhe disa nga Benu Hashim. Të gjithë ishin 45 veta, burra dhe gra. Pasi hëngrën, akoma pa e marrë fjalën Profeti (a.s), ndërhyri Ebu Lehebi, xhaxhai i tij dhe i tha:”Dëgjo o Muhamed, para se të flasësh! Dije që ne nuk u bëjmë dot ballë të gjithë arabëve. Nëse ti do të vazhdosh të qëndrosh në atë rrugë që je, të gjithë arabët dhe kurejshët do të kthehen kundër teje dhe njerëzve të tu. Deri sot nuk kam dëgjuar nga arabët që dikush prej tyre, i ka sjellë popullit të tij diçka më të keqe se ajo që ti po i sjell popullit tënd”.

Më pas ai u drejtua nga të pranishmit e tjerë dhe u tha:”Merreni për dore dhe mbylljani këtë gojë, para se të ktheheni në armiq të gjithë arabëve!”

Profeti (a.s) heshti dhe më pas u tha të pranishmëve:”Nëse keni përfunduar të ngrënit dhe dëshironi të largoheni, jeni të lirë”.

Ai që ia tha këto fjalë ishte xhaxhai i tij, dhe kur të kundërshton një i afërm është më e rëndë. Megjithatë Profeti (a.s) nuk e kundërshtoi, pasi nuk dëshironte që thirrjen Islame, t’a fillojë me zënka me xhaxhanë e tij para të gjithë familjes. Megjithë fjalët e rënda që i tha xhaxhai i tij, Profeti (a.s) nuk e kundërshtoi, pasi Islami nuk fton për grindje dhe zënka.

Ebu Lehebi ishte xhaxhai i Profetit (a.s) dhe e donte atë shumë, saqë kur lindi Profeti (a.s), ai therri dele dhe organizoi ceremoninë e lindjes. Jo vetëm kaq, por nga dashuria që kishte për të, ai kishte fejuar dhe dy djemtë e tij me dy vajzat të Profetit (a.s).

Shkaku për të cilin ai e kundërshtonte Profetin (a.s) ishte se kishte hallin e tregëtisë dhe pasurisë. Ai e kuptonte se një mesazh i tillë, do i kthente kurejshët në armiq të tyre. Kjo pasi fjala “Nuk ka zot tjetër veç Allahut” do të thoshte që të hiqen gjithë idhujt sipër Qabes. Nëse do të ndodhte kjo, fiset që kishin idhujt në Qabe nuk do i lejonin më të tregtonin të lirë, gjë e cila do të shkaktonte kolaps ekonomik në Meke.

Kështu, mbledhja e parë me familjen e tij dështoi. Kjo me qëllim që të mësojë Profeti (a.s) se rruga e tij e pranon dhe dështimin, por nuk pranon që të mbetet në dështim. Për këtë Profeti (a.s) i mblodhi përsëri dhe këtë radhë ftoi vetëm tridhjetë veta, mes tyre dhe Ebu Lehebin.

Këtë herë Profeti (a.s) nuk priti sa të flasë Ebu Lehebi, por filloi vetë i pari dhe tha:”Falenderoj Zotin. E falenderoj Atë, kërkoj ndihmë prej Tij, Atë e besoj dhe Atij i mbështetem. Dëshmoj se nuk ka zot tjetër veç Allahut që është i pashok”.

Më pas u drejtua drejt tyre dhe u tha:”Për Zotin, nëse do i gënjeja të gjithë njerëzit, ju nuk do të mund t’ju gënjeja. Nëse do i mashtroja të gjithë njerëzit, ju nuk do të mund t’ju mashtroja. Betohem në Zotin, që nuk ka zot tjetër veç Tij, unë jam i dërguari i Zotit për tek ju veçanërisht dhe për tek të gjithë njerëzit e tjerë në përgjithësi. Për Zotin, do ju vijë vdekja ashtu siç u vjen gjumi, do të ringjalleni ashtu siç zgjoheni, do ju kërkohet llogari për atë që veproni dhe do jetë ose xhenet i përjetshëm, ose zjarr i përjetshëm. O Beni Hashim, shpëtojeni veten tuaj nga zjarri. O Benu Abdul Mutalib, shpëtojeni veten tuaj nga zjarri. O Abas, xhaxhai i Profetit, shpëtoje veten nga zjarri. O Safijje, halla e Profetit, shpëtoje veten tënde nga zjarri. O Fatime vajza e Muhamedit, shpëtoje veten nga zjarri, pasi unë nuk kam në dorë gjë”.

Më pas pa nga vajza e tij Fatimeja, të cilës i thotë:”O Fatime vajza e Muhamedit, më kërko ç’të duash nga pasuria ime, por unë nuk kam në dorë gjë nga Zoti”.

Xhaxhai i tij Abasi dhe Hamza, ulën kokat dhe heshtën. Ai që foli ishte kryetari i familjes, xhaxhai që e rriti Profetin (a.s) në familjen e tij Ebu Talibi. Ai foli për të çuar në vend porosinë e gjyshit të Profetit (a.s) Abdul Mutalibit i cili para se të vdesë i tha:”Po t’a lë amanet fëmijën tim”. Ebu Talibi nuk ishte musliman, por e ruante porosinë e babait të tij, për tu kujdesur për Muhamedin (a.s).

Kështu ai çohet dhe i thotë:”Vazhdoje rrugën me të cilën je obliguar, se unë do të vazhdoj të të mbroj sa të jem gjallë”.

Ebu Lehebi foli dhe tha:”Kjo është shenjë e keqe. Pengojeni para se të marrë në qafë  dhe të tjerë”.

Ebu Talibi ia ktheu:”Do i mbahem fjalës time dhe për Zotin do e mbroj sa të jem gjallë”. Të pranishmit heshtën dhe lëvizën kokat.

Me këtë Profeti (a.s) fitoi mbrojtjen e xhaxhait të tij dhe të rrethit familjar.

Më pas Profeti (a.s) i pyeti:”Kush prej jush beson në atë që më është shpallur”?

Hamzai dhe Abasi, kthyen kokat anansh, kurse Ebu Talibi tha:”Unë do vazhdoj në fenë e Abdul Mutalibit”. Burrat dhe gratë e pranishëm, heshtën dhe nuk folën. Kurse Ebu Lehebi sigurisht që refuzoi. I vetmi që besoi në mes të gjithëve, ishte një djalosh trembëdhjetë vjeçar, Ali ibnu Ebi Talibi. Ai ngriti dorën dhe tha:”Unë të ndjek pas në atë që të është shpallur dhe do të eci me ty në këtë rrugë”.

Të gjithë filluan të qeshin me të madhe, për shkak të moshës së vogël. Por Profeti (a.s) u çua, i zgjati dorën dhe i tha:”Vendose dorën tënde sipër dorës sime”. Të gjithë heshtën kur panë këtë. Aliu u çua dhe ai dhe i shtrëngoi dorën Profetit (a.s). Dorën tjetër Profeti (a.s) e përplasi sipër dorës së Aliut.

Hapit tjetër që do të ndërmerte Profeti (a.s) pasi siguroi ndihmën e xhaxhait të tij, ishte se të njëjtat fjalë do ua thoshte dhe popullatës së Mekes. Për këtë ai do të ngjitej mbi kodrën Safa, kodra më e lartë në Meke.

Pasi u ngjit mbi kodër, filloi të thërrasë sipas fiseve të Mekes:” O Benu Abdulmenaf, o benu Abdul Mutalib, o benu Adij, o benu Fihr etj…” Të gjithë filluan të grumbullohen rreth tij. Ata që nuk kishin mundësi të shkonin, dërgonin një përfaqësues. Në kulmin e sigurisë dhe besimit në vetvete, pasi u mblodhën u tha:”Nëse do u thoja që pas kësaj kodre është një ushtri që kërkon t’ju sulmojë, a do më besonit?”

Ata iu përgjigjën:”Nuk kemi provuar prej teje gënjeshtër kurrë”. Atëherë u thotë:” Unë jam i dërguari i Zotit tek ju dhe u paralajmëroj një ndëshkim të dhimbshëm (nëse nuk besoni)”.

Asnjëri prej të pranishmëve nuk foli. I vetmi që foli ishte Ebu Lehebi, xhaxhai i tij, që i tha:”T’u thafshin duart, a për këtë na paske mbledhur”?

I pari që e zhgënjeu Profetin (a.s) ishte xhaxhai i tij. Prandaj mos u mërzit nëse zhgënjimi dhe e keqja të vijnë nga shoku, apo njeriu i afërt.

Megjithatë Profeti (a.s) nuk i tha gjë, pasi ishte xhaxhai i tij dhe të keqes nuk i përgjigjej me të keqe.

Pasi tha fjalët e tij, Profeti (a.s) zbriti nga kodra. Në ato çaste atij iu shpall sureja “Mesed” e cila zbriti posaçërisht për Ebu Lehebin.

“Iu thafshin duart Ebu Lehebit, që i janë tharë. Atij nuk i bëri dobi pasuria dhe ajo që fitoi. Ai do të hyjë në zjarr me flakë.” (Mesed 1-3)

Nga armiqtë e Profetit (a.s), që Zoti i përmend në Kuran është vetëm Ebu Lehebi, megjithëse Ebu Xhehli është ai që e ka lënduar Profetin (a.s) më shumë se kushdo tjetër. Megjithatë emri i tij nuk përmendet. Kjo pasi Ebu Lehebi me sjelljet e tij, është ai që i nxiti të tjerët që t’a lëndonin dhe fyenin. Derisa filloi ai, të gjithë mbanin një qëndrim asnjanës. Për këtë Zoti e ka përmendur emrin e tij në Kuran.

Prandaj ruhu o vëlla dhe o motër që të mos jesh ti i pari që vepron diçka të keqe dhe që ua mëson të tjerëve.

Thotë Profeti (a.s):”Kush lë si traditë një vepër të keqe, ai do të ketë gjynahet e saj dhe gjynahet e atyre që do e veprojnë atë deri në ditën e Kiametit.”

Kushdo që e fyen Profetin (a.s) deri në ditën e Kiametit, gjynahet i shkojnë dhe Ebu Lehebit, pasi ai ishte i pari që e nisi diçka të tillë.

Ndëshkimin të cilin e përmend Zoti në Kuran për Ebu Lehebin, është për shkak se ai e dinte që Profeti (a.s) thotë të vërtetën, por ai vendosi të vërtetën në një anë dhe interesin në anën tjetër dhe zgjodhi interesin personal.

Kurrë mos prano që të zgjedhësh interesin, kur të vërtetën e sheh qartë para syve.

Që nga këto caste, Profeti (a.s) do të fillonte të ftojë njerëzit kudo që t’i shihte. Herë ecte në rrugë dhe u thoshte:”Thoni nuk ka zot tjetër veç Allahut të shpëtoni”. Herë të tjera u thoshte:”Thoni nuk ka zot tjetër veç Allahut të hyni në xhenet”. Herë të tjera u thoshte:” Thoni nuk ka zot tjetër veç Allahut, të bëheni të parët e arabëve dhe t’ju nënshtrohen të huajt”.

Po të shohim, Profeti (a.s) me këto fjalë i përgëzonte dhe nuk i frikësonte me ndëshkimin e Zotit dhe xhehnemin. Herë u premtonte shpëtim, herë xhenetin dhe herë të tjera poste dhe lavdi në këtë botë. Gjithçka që kërkoni e keni në mesazhin me të cilin jam ngarkuar.

Numri i banorëve të Mekes në këtë kohë ishte afërsisht 25.000 – 30.000 banorë. Kurse numri i muslimanëve kishte arritur në dyqind. Megjithë numrin e pakët, këta dyqind muslimanë e tronditën dhe shkundën shoqërinë në Meke. Kjo pasi ishin dyqind të cilët jetonin dhe kishin depërtuar në damarët e shoqërisë. Ata ishin njerëz me moral të lartë dhe të suksesshëm në jetë, ishin njerëz të integruar në shoqëri.

Në pak rreshta dua të theksoj rëndësinë e integrimit brenda shoqërisë. Një baba tregon që djali i tij është fetar. Çdo natë kur shkon të flejë na përshëndet me:”Esselamu alejkum” ne i themi :”Ve alejkum selam” dhe i themi gjtihashtu “natën e mirë.” Por ai nuk na përgjigjet me “natën e mirë”.

Ne sot kemi nevojë që t’ju flasim njerëzve me gjuhën që e kuptojnë. Që t’u flasësh të tjerëve rreth fesë, duhet që në radhë të parë të integrohesh bashkë me ta.

Profeti (a.s) në Meke u fliste jobesimtaëve rreth fesë dhe u fliste me gjuhë të cilën e kuptonin. Sigurisht që ai i vizitonte dhe u uronte festat e tyre. Ishte kjo mënyrë komunikimi e cila pati ndikim tek ata të cilët pranonin Islamin.

Kurejshët e kuptuan që Profeti (a.s) me këtë propagandë do të kishte ndikim negativ në interesat e tyre personale dhe mund të shkaktonte armiqësi mes fiseve. Atëherë filluan ta luftonin në forma të ndryshme. Fillimisht filluan të hedhin dyshime në ato që thotë. Kështu herë i thonin magjistar, herë i çmendur, herë fallxhor etj…

Një herë u mblodhën kurejshët dhe me ta dhe Velid ibnul Mugire, për të diskutuar rreth Profetit (a.s). Velidi i pyeti:” Çfarë nofke i keni vënë me qëllim që të tjerët mos i shkojnë pas?”

Ata i thanë:”I thërrasim i çmendur.”

Ai u tha:”Nuk mund t’a thërrasim i çmendur pasi të gjithë e dimë që nuk është i tillë.” Dikush tjetër tha:”Magjistar.”

Velidi ua ktheu përsëri:”Ne të gjithë e dimë si janë magjistarët dhe i kemi parë. Ai nuk është prej tyre.”

U ngrit një tjetër dhe tha:”bejtexhi (poet).”

Velidi i tha:”Ne të gjithë e dimë se si janë bejtexhinjtë, fjalët që thotë ai nuk mund të jenë bejte (vargje).” 

Dikush tjetër tha: ”Ta quajmë fallxhor.”

Por përsëri Velidi e kundërshtoi. Dikush tjetër pyeti:”Po çfarë ta quajmë atëherë?” Velidi ia ktheu:”Për Zotin fjalët e tij kanë ëmbëlsi dhe ai vetë është i mbushur me hijeshi. Ai është frytdhënës dhe gjithmonë lartësohet dhe asgjë nuk lartësohet mbi të.”

Të tjerët, të habitur nga kjo e pyetën:”Mos e ke besuar dhe ti o Velid me këto që po thua?!”

“Kurrë – ua ktheu – si qenka e mundur që t’i shpallet atij dhe të lihem unë, që jam nga paria e kurejshëve?! I thërrisni “magjistar, që ndan burrin nga gruaja dhe babanë nga fëmija.”

Vetë Kurani e përmend Velid ibnu Mugiren se si mendohej rreth nofkave që do i vinte Profetit (a.s). Thotë Zoti në Kuran:”Më lër Mua dhe atë që e kam krijuar të vetëm. Atij që i kam dhënë pasuri të shumta. Dhe fëmijët e tij (Unë ia kam dhënë). Dhe ia bëra jetën të lehtë. Ai lakmon që Unë t’ia shtoj. Por jo, pasi ai ishte kokëfortë ndaj fakteve Tona. Unë do ta ndëshkoj me një dënim të rëndë. Vërtet që ai mendote dhe thurrte. U shkatërroftë ashtu siç thurrte. Dhe një herë u shkatërroftë siç thurrte. Më pas mendoi. Pastaj u vrenjt dhe u inatos. Pastaj u kthye me mendjemadhësi. Pastaj tha: Kjo s’është veçse magji nga ato të vjetrat. Këto nuk janvë veçse fjalë njeriu. Por Unë do e hedh në zjarr.” (Muddethir 11-26)

Kurse xhaxhai i tij Ebu Lehebi, sa herë që Profeti (a.s) takohej me dikë dhe i fliste rreth Islamit, ai u thoshte:”Mos e besoni, ai është i çmendur. Ai është djali i vëllaut tim dhe e njoh mire.”

Njerëzit thonin: ”Xhaxhai i tij e njeh më mirë se ne.” dhe largoheshin.

Një mekas me emrin Nadr ibnul Harith u thotë një ditë kurejshëve:”Më dërgoni në vendet perse, me qëllim që të mësoj histori dhe tregime si ato që tregon Muhamedi”. Kështu shkoi dhe qëndroi atje një vit, me qëllim që kur të kthehej të luftonte Profetin (a.s). Pasi u kthye, sa herë që Profeti (a.s) u tregonte njerëzve diçka nga Kurani, ai u thoshte:”Mos e dëgjoni atë, ejani t’ju tregoj unë histori më të bukura se të Muhamedit” dhe fillonte të tregojë përralla nga Persia.

Më shumë se kaq, ata e akuzuan dhe për agjent të një vendi tjetër. Këtë e përmend dhe Kurani ku thotë:”Ata të cilët nuk besuan thanë: Ky nuk është veçse një trillim i tij, për të cilin e kanë ndihmuar dhe njerëz të tjerë. Kështu ata bëjnë shtrembërime dhe shpifje. Dhe thanë janë legjenda të të parëve të cilat i ka shkruar por që dikush ia dikton në mëngjes e darkë” (Furkan 4-5)

Të gjitha këto që ia thonin, megjithatë Profeti (a.s) nuk ua kthente, por vazhdonte të punojë natë e ditë. Gjatë natës falte namaz nate, kurse ditën ishte në kulmin e aktivitetit për përcjelljen e mesazhit hyjnor.

Kur e shihte Hadixheja duke u falur natën i thoshte:”A nuk flen o i dërguar i Zotit?” Kurse ai ia kthente:” Ka ikur koha e gjumit o Hadixhe.”

Kur dëgjonin në Kuran fjalën “ Rrahman” (Mëshirues) ata thonin:” Ky Rahmani, është nga një vend tjetër dhe ështëai ia mëson këto që thotë.” Këtë e përmend dhe vetë Zoti në Kuran:”Ne nuk do e besojmë Rahmanin kurrë”.

Edhe Zoti e këshillonte në Kuran Profetin (a.s) me fjalët:”Sikur t’i dëshiron të shkatërrosh veten nga pikëllimi pas tyre, nëse nuk besojnë në këtë fjalë (Kuranin)”. (Kehf 6)

Megjithë dyshimet dhe propagandën e madhe kundër Profetit (a.s), numri i pasuesve të tij vetëm rritej. Kjo pasi e drejta dhe e vërteta është më e fortë dhe do të triumfojë.

Sido që të shohësh ryshfete dhe korrupsion, sido që të shohësh moral të ulët, sido që t’i shohësh njerëzit larg Zotit, dije se e vërteta do të triumfojë. Kjo është njëlloj sikur nëse gjithë njerëzit në tokë të merrnin fshesa dhe me ta të dëshironin të pluhurosin qiellin. Vallë a do mund ta pluhurosin? Ajo që do të pluhurosin është vetja e tyre, pasi qielli do të vazhdojë i pastër.

Mësimet e nxjerra nga sa u përmend.

1 – Jeto për të vërtetën duke ndjekur gjurmët e të dashurit Muhamed.

2 – Zgjidh atë që është e drejtë dhe mos zgjidh interesat e tua personale.

3 – Koha e gjumit ka ikur dhe ka ardhur koha e punës.

4 – Intergrimi në shoqëri dhe ftesa e tyre.