Familjet e të përgëzuarve me xhenet

Ky është një program që hedh dritë mbi biografinë e dhjetë të përgëzuarve me xhenet, marrëdhëniet e tyre bashkëshortore, edukimin e fëmijëve dhe mënyrën e të sjellurit me të tjerët.

Emisioni: 1

Tema e emisionit: Të duash shokët e Profetit a.s, pjesë e besimit

Prezantues: Prof. Xhasim El-Mutawa

Kjo është tema e parë mbi jetën dhe edukimin e të përgëzuarve me xhenet.

Në këto tema, ne nuk do të trajtojmë jetëshkrimin e këtyre figurave, por do të përpiqemi të depërtojmë brenda familjeve të tyre. Ne do të hyjmë brenda shtëpive të tyre, duke studiuar lidhjet e tyre me bashkëshortet dhe edukimin e fëmijëve.

Që në fillim, duam të bëjmë me dije se edhe pse në këto tema jemi përqendruar tek dhjetë të përgëzuarit me xhenet, ne do të trajtojmë dhe figura të tjera nga brezi i sahabëve.

Dhjetë të përgëzuarit me xhenet janë: Ebu Bekri, Umer ibnul Hattabi, Uthman ibnu Affani, Ali ibnu Ebi Talibi, Ebu Ubejde ibnu Amir ibnu Xherrah, Abdurrahman ibnu Auf, Sad ibnu Ebi Vekkas, Zubejr ibnu Avam, Talha ibnu Ubejdilah dhe Seid ibnu Zejd.

Gjithashtu, ne do i qasemi dhe familjeve të atyre që Profeti a.s i përgëzoi me xhenet si Hasani dhe Husejni, Ummu Sulejm, Harithe etj... por që nuk bëjnë pjesë tek të dhjetët e mësipërm. Një beduin, edhe pse nuk kishte falur asnjë rekat namaz, hyri në xhenet.

Të gjithë këta sahabe, shokë të Profetit a.s, menduam që t’i mbledhim në një serial temash të veçanta. Ne do të përpiqemi që jetëshkrimet e tyre t’i studiojmë në aspektin shoqëror, edukativ dhe familjar.

Shokët e Profetit a.s ndërtuan një metodologji të pasur për brezat që erdhën më vonë. Vetë Profeti a.s i përshkruan ata me fjalët:”Shokët e mi janë si yjet në qiell. Me cilindo që të orientoheni, do të udhëzoheni.”

Të gjithë ne e lusim Zotin – sidomos në kohët kur pranohen lutjet - që të na bëjë nga banorët e xhenetit. Thotë Profeti Muhamed a.s:”Kush ia kërkon Zotit tre herë xhenetin, e ka merrituar atë.”

Kurse në një hadith tjetër, Profeti a.s thotë:”Kush kërkon mbrojtje nga zjarri tre herë, zjarri do i thotë Zotit:”O Zot! Mos e fut këtë njeri tek unë!”

Është diçka tërheqëse që të njihesh me jetëshkrimin dhe marrëdhëniet e dhjetë të përgëzuarve me xhenet, me familjet e tyre.

Dhjetë të përgëzuarit me xhenet

Këta të dhjetë i përmend Profeti a.s në një hadith të transmetuar nga Seid ibnu Zejd, i cili e ka dëgjuar Profetin a.s të thotë:”Dhjetë persona janë në xhenet: Ebu Bekri është në xhenet, Umeri është në xhenet, Uthmani është në xhenet, Aliu është në xhenet, Talha është në xhenet, Zubejri është në xhenet, Abdurrahman ibnu Aufi është në xhenet, Sad ibnu Malik është në xhenet, Ebu Ubejde ibnu Amir ibnul Xherrah është në xhenet.” Këtu, transmetuesi i hadithit Seid ibnu Zejdi heshtën për një moment. Të pranishmit e pyetën:”Kush është i dhjeti?” Ai u tha:”Seid ibnu Zejdi” për veten e tij.  Më pas u tha:”Një moment i tyre me të dërguarin e Zotit, ku u pluhurosej fytyra, është më i dobishëm se e gjithë jeta juaj e mbushur me vepra të mira, edhe sikur të jetonit sa Nuhu a.s.”

Është ky hadith, baza nga e cila do të flasim mbi dhjetë të përgëzuarit me xhenet.

Në hadithin e mësipëm, vihet re dhe modestia e Seid ibnu Zejdit, një nga të përgëzuarit me xhenet dhe transmetuesi i këtij hadithi. Kur erdhi radha për të përmendur emrin e tij mes dhjetë të përgëzuarve me xhenet, ai heshti dhe nuk u përgjigj derisa e pyetën.

Numri i sahabëve kur vdiq Profeti a.s.

Shumë jetëshkrues dhe kronikas, kanë përmendur që numri i sahabëve në kohën që vdiq Profeti a.s arrinte në njëqind mijë. Ndërkohë që të tjerë e çojnë këtë numër në njëqind e katërmbëdhjetë mijë.

Kush konsiderohet sahabij

Sahabij konsiderohet ai që ka jetuar në kohën e Profetit a.s dhe ka arritur ta shohë atë. Nëse ka qenë bashkëkohës me Profetin a.s por nuk e ka parë, ai nuk konsiderohet sahabij. Sahabij, quhet ai që e ka parë Profetin a.s dhe ka besuar në mesazhin e tij. Disa dijetarë vendosin dhe një kusht tjetër, që të ketë arritur moshën e pubertetit kur e ka parë Profetin a.s.

Të gjithë ne e duam xhenetin dhe i frikësohemi zjarrit, prandaj falemi, agjërojmë dhe adhurojmë Zotin.

Me këtë rast, Umer ibnul Hattabi thotë:”Sikur të mos ishte islami, do të bëja hile që nuk i njohin arabët.”

Kjo do të thotë që nëse Umeri nuk do të ishte musliman që i frikësohet Zotit, do të vepronte gjëra të tmerrshme. Është islami dhe besimi në Zot, ai që na mbron dhe orienton drejt më të mirës.

Xheneti është ëndrra e çdo muslimani

Xheneti është ëndrra e secilit prej nesh që jetojmë në këtë botë. Sa herë që na ndodh të shohim një palmë të gjatë dhe të bukur, shprehim habi dhe çudi mbi bukurinë e saj. Nëse kjo ndodh me palmat dhe krijesat e kësaj bote, ç’mund të themi me ato të xhenetit? Profeti a.s na mëson se si t’i shtojmë palmat në vendin tonë në xhenet. Ai thotë:”Kush thotë një herë subhanallah, i është mbjellë një palmë në xhenet me trung floriri.”

Ne shohim një palmë të kësaj bote dhe habitemi nga lartësia dhe hijeshia e saj, po një palmë që ka trung floriri, si mund të jetë?

Gjithashtu, kushdo që thotë elhamdulilah, i mbillet një palmë në xhenet. Prandaj thuaj dhe ti o vëlla dhe o motër në këto çaste “elhamdulilah” dhe të jesh i sigurtë që të është mbjellë një palmë në xhenet. E njëjta gjë është dhe për Allahu ekber.

Kushdo që lexon suren Ihlas, do i ndërtohet një shtëpi në xhenet. Kështu, një projekt që përbëhet nga një shtëpi e rrethuar me palma xheneti, nuk të harxhon veçse disa minuta, duke përmendur Zotin e madhëruar.

Qëllimi ynë me këto tema, është që dashuria për sahabët të na shtohet. Ndërkohë që flasim mbi dhjetë të përgëzuarit me xhenet, i konsiderojmë ata si një shkollë nga e cila vetëm mësohet dhe nxihet dije.

Rreth brezit të sahabëve, Profeti a.s thotë:”Brezi më i mirë është brezi im, pastaj ata që i pasojnë, pastaj ata që i pasojnë.” Lidhur me sahabet, dijetarët muslimanë pohojnë:”Çdo e mirë rrjedh prej tyre.”

Kjo nuk do të thotë – siç mendojnë disa ftues – që brezat e fundit janë brezi i së keqes, degjenerimit dhe korrupsionit. Ne jemi përgëzues dhe nuk përgëzojmë pa baza. Vetë Profeti a.s thotë:”Shembulli i umetit tim është si shembulli i shiut, të cilit nuk i dihen dobitë, i ka në fillim apo në fund.”

Nëse ne jemi nga brezat e fundit të këtij umeti, shpresa dhe e mira vazhdojnë të ekzistojnë. Nëse e mira ekzistonte në brezin e parë të këtij umeti, atëherë ata janë shokët e Profetit a.s. Edhe pse jemi të bindur që sahabët janë brezi më i mirë që ka ekzistuar mbi tokë, kjo nuk do të thotë që ne i përkasim brezit më të keq. Profeti a.s, ashtu siç lëvdoi brezin e tyre, na ka lëvduar dhe neve.

Të mendosh siç mendojnë shumë njerëz, se brezi që ishte para nesh ka qenë më i mirë, është gabim. Diçka e tillë do të ndikonte negativisht dhe do e rrënonte moralin e të rinjve. Ata do të bindeshin edhe pse pa fakte, që janë brezi më negativ.

Profeti a.s – siç e përmendëm dhe më sipër – ashtu siç ka lavdëruar brezat e parë, ka lavdëruar dhe brezat e vonshëm. Në një hadith, ai thotë:”Do të vijë një kohë, kur të zbatosh normat islame do të jetë si të mbash prushin në dorë.” Dhe diçka e tillë pa dyshim që është një lavd për atë brez që do e përjetojnë një kohë të tillë.

Në një hadith tjetër, Profeti a.s na quan si të dashurit e tij.

Padyshim që feja dobësohet, sa më shumë që largohemi nga brezi i sahabëve. Por gjithashtu, në brezat e fundit do të përhapet drejtësia dhe do të vijë një udhëheqës i drejtë, i cili do të sundojë botën me drejtësi.

Ne nuk duhet t’a pranojmë atë që thuhet shpesh herë që umeti i muslimanëve po devijon drejt humbjes dhe se e mira nuk ekziston sot. Këtë e argumentojnë me krizat që po përjeton umeti në Palestinë, Irak, Afganistan etj...

Diçka e tillë është e padrejtë, pasi ne si muslimanë jemi të urdhëruar që ashtu siç shohim anën e errët të medaljes, të shohim dhe anën e saj të ndritur. Unë besoj dhe jam i bindur që umeti i Muhamedit a.s ka shumë anë të ndritshme dhe e mira në këtë umet do të vazhdojë deri Ditën e Kijametit. Këto konkluzione i nxjerrim nga shkolla e profetit Muhamed a.s dhe nga shkolla që themeluan shokët e tij më vonë.

Çdo të mirë që dimë dhe e veprojmë sot, regjistrohet në regjistrat e veprave të mira të atij brezi të nderuar dhe fisnik. Nëse dikush do na bënte një favor apo nder, ne nuk do ia harronim sa të ishim gjallë. Kështu, ne nuk duhet të harrojmë nderin dhe favorin më të madh të shokëve të Profetit a.s.

Për të vërtetuar vlerat e tyre, do të mjaftonte lëvdata e vetë Zotit të madhëruar në Kuran ku thotë:”Sa u përket besimtarëve të parë, prej muhaxhirëve dhe ensarëve, Allahu është i kënaqur me ata dhe me të gjithë të tjerët që i pasuan me vendosmëri e përkushtim në besim; edhe ata janë të kënaqur me Atë. Allahu ka përgatitur për ata kopshte nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe ku do të jetojnë përgjithmonë. Kjo është fitorja madhështore!” (Teube: 100)

Vetë Zoti i madhëruar e publikon dashurinë e Tij për këtë brez, prandaj dashuria për ta është detyrë dhe obligim.

Mundësitë për të studiuar dhe njohur më mirë jetëshkrimet e tyre sot është shtuar me përhapjen e mediave vizive dhe të shkruara. Në çdo kohë dhe në mënyrë tepër të shpejtë, secili prej nesh mundet të gjejë informacionin e duhur për secilin prej tyre.

Interneti na ofron mundësinë më të mirë për të marrë informacionin e duhur dhe në çdo kohë. Një nga miqtë e mi, më tregon se shkarkon tema dhe informacione të ndryshme mbi sahabët nga interneti dhe i vendos ato në celularin e tij. Gjatë rrugës për në punë ose gjatë kthimit për në shtëpi, i dëgjon predikimet dhe ligjëratat e ndryshme.

Dallimi mes historisë dhe jetëshkrimit (sire) të Profetit a.s.

Ndryshimi dhe dallimi mes historisë dhe jetëshkrimit të Profetit a.s konsiston në:

Nëse në histori mund të ndodhin gabime, ato nuk janë model dhe shembull për t’u ndjekur. Kurse jetëshkrimi i Profetit a.s. (sire) është pjesë e zbulesës hyjnore dhe është e njëllojtë me thëniet e tij. Jetëshkrimi i Profetit a.s është pjesë e pandarë nga tradita e Profetit a.s, suneti. Kur duam t’a përkufizojmë traditën profetike, themi:”Çdo gjë e transmetuar nga Profeti a.s, ku përfshihen thëniet, veprat dhe miratimet.” Kështu, jetëshkrimi i Profetit a.s është pjesë e traditës së tij, ndërkohë që historia jo.

Ne nuk e mohojmë që përfitojmë dhe mësojmë nga historia, por ajo mund të korrigjohet. Ndërkohë që ndërhyrjet për të korrigjuar traditën profetike janë të papranueshme.

Obligimet tona kundrejt sahabëve

Një nga detyrat më kryesore ndaj këtij brezi të lavdishëm, është dashuria dhe ndjekja e shembullit të tyre.

Ideja e të pasurit një model dhe shembull, është një filozofi e ndërtuar dhe themeluar nga vetë Profeti a.s. Ndërkohë që ai i mësonte rregullat e fesë dhe obligimet një beduini, Profeti a.s tha:”Faluni siç më keni parë mua të falem.”

Me këtë, Profeti a.s deshi të na ndërgjegjësojë që ai është modeli dhe shembulli ynë më i mirë. Ndërkohë që edhe katër halifet e drejtë dhe të gjithë sahabët e tjerë, janë modeli ynë. Ata, edhe pse janë njerëz si ne, janë shembulli dhe modeli ynë më i mirë.

Umeti ynë është një nga umetet më të pasur përsa i përket modeleve të mirë. Umeti dhe feja që ka nxjerrë figura dhe liderë më të shumtë dhe madhështorë, është feja dhe umeti islam. Është për të ardhur keq që para një fakti të tillë, të vazhdojmë të importojmë ide dhe vlera nga perëndimit. Ajo që kërkohet prej nesh është që këto vlera t’i kërkojmë në jetëshkrimet e sahabëve, t’i studiojmë dhe t’i bëjmë të njohura për publikun. Studimi i jetëshkrimit të dhjetë të përgëzuarve me xhenet, është një hap në këtë drejtim.

E lusim Zotin që të na bëjë të ndjekim udhën e të përgëzuarve me xhenet.

Paqja e Zotit qoftë mbi ju!